Als je festival met twaalf dikke bands gaat reviewen, moet je keuzes maken. Niemand staat te wachten op een verhaal van acht A4’tjes lang en er waren ook veel bands aanwezig die niet uit Nederland kwamen. Gelukkig was er een duidelijke lijn te trekken tussen het deel met veel Nederlandse bands en internationale bands. Hoewel de shows tijdens Rising Tides allemaal heel dik waren, is het leuker om van de internationale bands de foto’s terug te kijken. Ook is het gek om te lezen dat de pits meer violent en agressief werden zonder de foto’s van karatetrappen. De Core-eoke 'Afterparty' aan het einde van het festival leek mij ook niet gepast om te reviewen. Daarom hebben we er extra veel foto’s van gemaakt. 

Wil je toch weten hoe de Nederlandse bands het hebben gedaan? Lees dan vooral de review van deel 1 terug op de webpagina: Rising Tides pt 1:Golven van geweld van Nederlandse wateren

Meer foto’s kan je vinden in onze galerij onder Rising Tides

Foto’s door Bjorn. 

Acid Wound 

De eerste show van dit fotoverslag is die van Acid Wound. Het is voor hun de eerste keer dat ze buiten Duitsland spelen. Helaas ben ik wat later omdat ik heel even wilde eten. De foyer oogt wat leeg, dus ik ben denk ik niet de enige. Ondanks dat de band een flinke bak herrie produceert, staat de zaal vrij stil. Maar het is er ook nog steeds warm, ookal is de zon weg. De stille genieters en headbangers zijn tevreden over de show, maar ook bij de uptempo stukken is de zaal niet energiek. De meer ouderwetse deathcore/deathmetalnummers zitten vocaal en muzikaal leuk in elkaar, maar het is niet heel bijzonder.

Defamed

De naam van de Italiaanse band Defamed zei mij eigenlijk niet zoveel. Totdat ze beginnen met het eerste nummer ‘The Dancer’. Dat nummer staat namelijk al een tijdje in mijn ‘favorites’ playlist. De band heeft wat pech met hun laptop waardoor ze meerdere keren hun set stil moesten leggen. Dat is extra balen voor de band, want de deathcore nummers zijn gevuld met backingtracks van duivelse orkestrale muziek. Het publiek snapte de issues, maar ze konden er daardoor moeilijk inkomen. Als de issues gefixt lijken te zijn door het vervangen van een stroomkabel zit het publiek aan het einde van de set er wel in, maar daarna was de show helaas afgelopen. Als ze weer in Nederland zijn, ben ik er graag bij. Wat ze speelden, was wel erg vet. 

Gravery

We blijven nog even bij de Italiaanse bands. De volgende op het programma wass de beatdown hardcore band Gravery. De zaal was weer terug van het eten en het stond gelijk bomvol. Het publiek genoot van de hardcore riffs die afgewisseld werden door beatdown en deathcore grooves. Ook als de zanger even geen microfoon gebruikte, kon hij met zijn geschreeuw de foyer makkelijk vullen. De zanger en gitarist zijn volgens mij een stuk ouder dan de bassist en de drummer, maar ze hadden allemaal evenveel energie. Er was ergens iets in de moshpit aangewakkerd waardoor de crowdkillers tot dik vier rijen door het publiek kwamen. Ook de spinkicks en de radslagen kwamen weer langs. Ookal ging het er heftig aan toe, zag ik vooral mensen met een grote glimlach.

Necroted 

Van de Italiaanse bands gaan we weer terug naar Duitsland. De deathend blackmetalband Necroted was aan de beurt voor hun set. Het genre moet je niet verwarren met Blackend deathmetal. Het grootste verschil is dat Deathend blackmetal meer blackmetal is met deathmetal riffjes en de andere andersom. Dat klinkt allemaal heel heavy en duister, maar ze begonnen de set met de muziek van de Jellyfish Rave van Spongebob Squarepants. Natuurlijk gevolgd door dikke blastbeats. Tijdens de vorige act wapperde veel mensen met armen door de violent moshpits. Tijdens deze set was het voor de grote aantallen blastbeats. Het is voor de band alweer de derde keer dat ze dit jaar in Nederland spelen en ze brengen een mix van oud en nieuw materiaal. Er is na elk nummer wel interactie met het publiek, waardoor je je echt onderdeel voelde van de show.

Spawn of Disgust 

Het wordt langzaam donker en daardoor pakken de lichten op het podium in de foyer beter uit. 

De set van de Duitse beatdown slam band Spawn of Disgust is de meest indrukwekkende show die ik ooit gezien heb. Op een of andere manier wist de band de zaal zo te triggeren dat iedereen zo violent en extreem mogelijk tekeer ging in de pit. Na de hiphop openingtrack, werd bij de eerste slam riff al gelijk gecrowdkilled en was iedereen die beneden stond niet meer veilig. De violent pit ging door de hele zaal heen en ook achter de geluidstechnicus langs. De vaten die als decoratie in de zaal stonden werden door de pit gegooid en het crowdkillen ging door tot bijna bij de bar. Hierdoor schoof het publiek zo ver als mogelijk was naar achteren. Uiteindelijk ben ik bij de deur van de andere zaal gaan staan. Het was hun eerste show in Nederland met hun nummers over ‘depression and shit’. Maar als ze bij een headliner iedereen net zo kunnen bewegen als bij het nummer ‘Stafford’, dan komen ze zeker snel terug.