Toen ik hoorde dat in de Hall of Fame op zaterdag 2 mei een indoor festival was met onder andere Changing Tides, Menacer en Backhoe Loader, kon ik dus geen nee zeggen. Bjorn en ik waren afgereisd naar het zonnige en altijd gezellige Tilburg voor 12 harde bands die vanuit Nederland, België, Duitsland en Italië naar de Hall Of Fame zijn gekomen. En ik was blij ook dat ik vandaag iemand mee had voor de foto’s. De industriële zaal maakt de vibe voor vandaag en het was al snel duidelijk dat dit een festivaldag zou worden, die ik niet snel meer zou vergeten. Omdat het tweede deel van de dag vooral internationale bands waren, schrijf ik alleen van dit stuk een uitgebreide review. 

Deel twee van dit festivalverslag kan je vinden op de pagina: Rising Tides pt 2: Golven van geweld uit internationale wateren

Alle foto’s van deze dag kan je vinden in onze galerij onder Rising Tides

Foto’s door Bjorn

Spit

De dag werd geopend door de Vlaamse hardcoreband Spit. Wat gelijk opviel was hun bandbanner. Dat is een ‘geleende’ bouwbanner van een aannemer waar ze het logo met graffiti op hebben gemaakt . Dit zette wel de toon voor de set: een rauwe mix van deathcore en hardcore. De set opende met een backing track van een muziekdoosje met daarna een dikke breakdown. Dit was duidelijk de opwarmer voor de crowdkillers en moshers van vandaag. Vooral de crowdkillers gingen stevig aan de slag en zwaaiden hun armen warm. De breakdowns waren zwaar, de grooves waren heavy en de nummers zorgden ervoor dat de eerste two-steppers zich ook konden opwarmen tijdens deze set. Tijdens de show sprong de bassiste ook nog van het podium af voor een ere rondje door de moshpit. Iedereen die deze show niet in de moshpit stond, headbangde met de nummers mee. 

Toen de band een collab deed met een vocaliste van een andere band, ging de zaal los en ontstond er een grote violent pit. Het publiek was door de moshers wel wat geïntimideerd geraakt. Zij kwamen daardoor niet verder naar voren toen de band daar om vroeg. Maar zodra we door de Belgen ‘pussy’s’ werden genoemd, lieten we zien dat wij Nederlanders dat niet zomaar lieten gebeuren. Het nummer dat daarop volgde, zorgde hierdoor voor een grote pit, of tenminste voor de eerste 30 seconden. Bij de laatste nummers gingener nog maar een paar crowdkillers los maar doet het grootste deel al niet meer mee.

Het was een vette set, maar er miste wat coördinatie onderling waardoor het net strakker zou zijn. Ook leken ze na de eerste paar nummers uitgeput en bewogen ze minder energiek en minder groot aan het einde van de show. Maar als eerste band van de dag en een publiek met een lunch dip, hadden ze er een leuk feest van gemaakt. 

Sun of The Suns

Op de timetable stond dat de tweede band direct aansloot op de eerste, maar gelukkig zat er nog 10 minuten pauze tussen. Als de show van de Italiaanse progressive deathcore band Sun Of The Suns in de grote zaal begint, herken ik één van de gitaristen. Hij speelt ook in The Modern Age Slavery die ik begin dit jaar nog in de Hedon in Zwolle heb gezien. 

De zaal was een stuk minder gevuld in vergelijking met de vorige act. Het podium was wel een stuk professioneler opgezet met extra verlichting. Deze lampen speelden ook de hoofdrol bij de ambient intro. En hoe extreem rustgevend de intro ook was, was de overgang naar de vloedgolf van geluid alles behalve dat. De snelle technische riffs, blastbeats en demonische vocals waren een groot contrast met de vorige band. Ook waren het geluid en de mix heel strak in vergelijking met het rauwe hardcore geluid van Spit. De mensen die hier kwamen voor het hardcore geweld, konden hier alleen niet zoveel mee. De zaal knikkebolde mee met de progressieve grooves en de dikke riffs, maar een handjevol mensen ging echt los.

Wat ook opviel was dat de zanger tijdens de solo’s van het podium afliep. De solo’s waren echt heel vet en erg technisch. Alleen kon je daar weinig van zien door de rook en het licht achter de band. Er was weinig interactie van de band met het publiek. Hierdoor voelde de erg professionele show aan als een "plug and play" show. Ik denk dat de zaal dat ook zo heeft ervaren, want bij het vijfde nummer uit de set stond de zaal eigenlijk zo goed als stil. Net voordat het laatste nummer begint, was er interactie met het publiek. De zanger vroeg of het publiek een stap naar voren kon doen. Iedereen deed dat dan ook heel braaf en het publiek ging dan ook eindelijk los. Bij de laatste breakdown ging de zaal los zoals de band dat eigenlijk verdiende. 

Ik denk dat dit festival niet de juiste plek was voor deze band. Waarschijnlijk krijgen ze het publiek beter mee op iets groters zoals Graspop of een death metal festival zoals Dordrecht Deathfest. Het publiek past dan beter bij deze band dan de Hardcore kids die er vandaag waren. 

Backhoe Loader

Na de eerste twee bands was het tijd voor wat van Nederlandse bodem: de tuckerslam band Backhoe Loader. De energie zit er goed in bij het publiek als de band start. Na de vorige band hadden ze zin om even wat energie kwijt te raken. De violent moshers konden vol gas gaan en de band was daar ook helemaal klaar voor. Daarom was het vreemd dat bij de eerste breakdown van de set het nogal rustig was. Ook tijdens de collab met de zanger van Pulverise, headbangd de zaal rustig mee, maar was het ook vrij rustig in vergelijking met Apocalypse Heavy in maart. Na de shout outs en fuck offs deden ze een nummer van hun demo. Toen ging de violent pit wel echt gelijk hard te keer, maar misschien iets te hard. Bij de trage breakdowns van het nummer, stort de pit ook grotendeels in. Waarschijnlijk omdat de rest van de zaal toch iets te hard was gegaan bij het begin van de set. Ondanks dat er niet altijd gemosht werd, genoot de band van het spelen en onderling maakten ze er een feestje van op het podium. 

De rest van de set was het publiek wel energieker. Ik ben blij dat ik wat verder van de moshpit sta, want vandaag was het duidelijk geen dag voor een pushpit. Terwijl de radslagen door de pit gaan, waren er veel mensen aan het crowdkillen. De foyer staat ondertussen goed vol en door alle beweging werd het snel warmer. En meer mensen in de zaal, zorgde voor meer mensen in de pit. 

Het laatste nummer van de set, was het tweede nummer van hun demo. De vocaliste kent het publiek goed. Ze hoeft alleen maar twee vingers op te steken en de zaal zet gelijk een two-step. Door de energie van de zaal en de hoeveelheid ramen, begint het langzaam als een sauna te voelen met de bekende metal show zweetgeur. Als de set is afgelopen is daar het Twentse volkslied weer dat door de zaal gaat als ze het publiek bedanken voor hun bijdrage aan de show. Het was een leuke set, maar had zeker niet de energie van Apocalypse Heavy. Dat kwam waarschijnlijk omdat het nog midden op de dag was en de hitte. Ik hoop dat de band snel met meer eigen materiaal komt, want ik ben benieuwd naar waar ze achter de schermen mee bezig zijn. 

Braces

Terug in de grote zaal, is Braces druk bezig met het opbouwen van hun set. Hun gitarist had double duty vandaag, dus voor hem is het extra aanpoten. Hij was er zelf niet heel gestresst onder, want hij speelde nog even de oude Nokia ringtone als hij controleert of alles goed is aangesloten. De hele coremunity was voor deze show uitgerukt en de zaal stond goed vol. Gelukkig werkte de airco goed, anders zou het bloedheet gaan worden tijdens de set. En dat was maar goed ook, want de zaal ging tijdens de set helemaal los tijdens de dikke mix van hardcore en deathcore. Er was een grote pit waar flink gedanst werd, en tot mijn verbazing was er toch wel een soort van pushpit in plaats van een violent pit. 

De setlist was vrijwel hetzelfde als Apocalypse Heavy. Maar een hometown show gaf er toch een ander gevoel bij. Ook de collab met de zanger van A Knight Under Maria’s Altar tijdens ‘Back Stabber’ kwam harder binnen en het nummer ‘Null’ zorgde er voor dat de voetjes van de vloer gingen. Niet alleen voorin de zaal, maar ook achterin ging iedereen mee op de energie van de band. Tijdens het nummer ‘Dog And Bone’ merkte ik dat ik zelf ook mee ging in de energie van de zaal. Toen ik aan het overwegen was om in de pit te gaan, zag ik Bjorn (die van de foto’s) ook los gaan in de pit. Gelukkig heeft zijn camera het overleefd, anders hadden we een stuk minder foto’s gehad voor deze review. Met elke breakdown die daarna kwam, gingen er ook steeds meer mensen de pit in. 

Ondertussen was het tijd voor de laatste twee nummers van de set. Toen de band ‘Paradise Denied’ aankondigde, was ik alweer benieuwd of het dit keer wel zou lukken. En ja hoor, daar was die dan: de tamboerijn. Was het goed te horen dat de tamboerijn erbij was: nee. Was het wel heel vet: ja. Het voegde echt wat toe aan de set als de zanger met de tamboerijn heen en weer loopt tijdens het nummer, in plaats van het alleen in de backing track te horen. Bij het laatste nummer ‘Serotonin’ vroeg de band of het publiek wilde crowdsurfen. Helaas kwamen er geen crowdsurfers, maar er kwam wel een hele dikke pit bij de breakdown. Na de set wilde de band nog even een foto maken met het publiek, met weer het bekende Lego Racers deuntje. 

Menacer

Na het even buiten afkoelen en de gekoelde zaal, voelt de foyer als een echte sauna. 

Toen ik Menacer op de agenda van vandaag zag staan, twijfelde ik heel even wat ik met deze set moest doen. Ze hebben al even geen nieuwe muziek uitgebracht, ik heb de band al drie of vier keer gezien en heb ze ook in de afgelopen periode meerdere keren gereviewd. Maar als de set begint, hoor ik toch weer wat nieuws. Ze hebben een backingtrack toegevoegd als intro van de set. Door de beat met engelen zang en duistere melodieën in combinatie met de hitte, voelt het echt alsof we in het vagevuur zijn. 

De band deed echt hard hun best om er een show van te maken. Je kon aan ieder lid zien dat ze moeite hadden met de hitte. Ondanks dat gaan alle leden wel helemaal los. Ook het publiek had moeite met de temperatuur en bleef daardoor erg stil staan. Veel mensen zaten aan de zijkant en het enige gewapper dat ik zag, was van een handwaaier van iemand in het publiek. Een handjevol mensen maakte dat niet uit. Zij gingen gewoon met spinkicks door de zaal heen tijdens de deathcore grooves. 

In het tweede deel van de setlist bleek pas hoe toepasselijk eigenlijk de hitte was bij de set. Dit deel bestond namelijk uit de EP Infernus. De EP verwijst namelijk naar Purgatorio (het vagevuur) en Infernus (de hel). Het was me aan het begin van de set al opgevallen dat er één gitarist minder bij was vandaag.  Deze hadden ze tijdens dit deel van de set wel hard nodig. De oplossing: de zanger pakte voor het eerst in 6 jaar zelf de gitaar op. Dat maakte de set wel extra speciaal en de zanger kan best goed spelen. Hierdoor bleef hij wel wat meer staan dan gebruikelijk. Als hij de zaal vraagt om “Nederland te laten zien dat wij dikke pits kunnen maken” kwam het publiek in actie. Ze gingen los in de pits van de laatste paar nummers waaronder ‘Limbo’. Dit waren echter niet dezelfde mensen in beide pits. Ze wisselden elkaar af als ze uitgeput en oververhit aan de zijkant zaten. De band verdiende meer van het publiek met de show die ze ervan maakte onder de omstandigheden. De band had weer kwaliteit geleverd, maar de hitte was gewoon te veel voor het publiek.

Changing Tides

Als het langzaam richting etenstijd gaat, begon Changing Tides met het opbouwen van hun podium. Het was even een korte pauze voor de gitarist van Braces, maar hij moest toch echt  ronde 2 gaan spelen. Helaas kon hun eigen drummer er niet bij zijn, maar gelukkig kon de drummer van Canyon Literature invallen. Het eerste wat opviel was hun nieuwe banner op het podium. Banner is een groot woord, want ze hadden een projectie achter de backline. Op deze projectie deden Donald Duck, Winnie the Pooh, de kleine zeemeermin en nog een aantal andere characters van verschillende games en series een soort van two-step. Hoewel alles dus aan de band professioneel is en klinkt op de releases, weten ze ook hoe ze het nog leuk kunnen houden.

Het was een stuk koeler in de zaal dan in de foyer. Dat zorgde ervoor dat de circle pit tijdens ‘Louder Than Words’ lekker gevuld was. Ook de wall of death in het nummer zorgde voor veel moshers. Menacer had echt pech met de temperatuur, want tijdens deze set ging de hele zaal los als de zanger van Braces meedoet bij de breakdown van ‘Nihilist’. De band heeft de laatste paar maanden een aantal singles uitgebracht en op 24 september komt hun nieuwe EP ‘To Exist Means Nothing’ uit. De nieuwe nummers ‘Oxytocin’ en ‘To Exist Means Nothing’ werden door het publiek ook goed ontvangen. Wel lijkt het alsof er iets was met het geluid. De bass en snare drops kwamen minder goed binnen dan normaal en het lijkt alsof de bas in de mix was verdwenen. Ook klonk de microfoon van de zanger soms erg zacht. Gelukkig klonken de zangmicrofoons tijdens de collab met de zanger van Deeproot en Sun Eater tijdens het nummer ‘Sands Of Time’ zoals ze horen te klinken. Toen ik de band na de show sprak, bleek er inderdaad iets met het geluid te zijn. De laptop waar de live mix op stond was ineens gecrasht waardoor de mix live ingedraaid moest worden. Complimenten voor de geluidsman die de set geïmproviseerd had waardoor de show alsnog door kon gaan.

Tijdens het laatste deel van de set leek het geluid aardig gefixt te zijn. Het publiek had er weinig van gemerkt want zij waren goed los gegaan tijdens de set. Ook had de band er weinig van gemerkt want zij stonden de hele set lang met een grote glimlach op het podium. Bij het nummer ‘Amidst The Grey’ was er nog een grote wall of death met een violent pit en er waren ook een aantal crowdsurfers bij ‘Fear Of Unbelief'  Ook was er nog een korte collab met de zanger van A Knight Under Maria’s Altar. Na een snelle foto met het publiek was alweer de helft van de dag voorbij.