Verslag door: Wendy Steenmans
Dag drie. Het punt waarop het festivalbandje inmiddels gewoon onderdeel van je arm is geworden, je schoenen dingen hebben meegemaakt waar ze thuis liever over zwijgen en je nek voorzichtig begint te informeren of er misschien ergens een cao voor metalfestivals bestaat. Dynamo heeft daar weinig boodschap aan.
Na een veel te kort nachtje staan we dus gewoon weer op de ijsbaan. De botten kraken langs alle kanten en mijn lijf voelt alsof er vannacht een vrachtwagen een keer of twintig overheen is gereden, maar er wacht nog een volledige festivaldag. Dus niet zeuren en door. Van het mooie groene grasveld van vrijdag is ondertussen nauwelijks iets over. Hier en daar staat nog een verdwaald sprietje dapper weerstand te bieden, maar verder begint het terrein steeds meer op een zandvlakte te lijken. Gooi ergens een paar strandlakens neer, zet een parasolletje op en Costa del Dynamo is geboren. Komen de eerder genoemde schepjes en vormpjes voor in een zandbak toch maar weer mooi van pas.
De crew is ondertussen alweer bezig met het opruimen van de laatste resten van gisteren en langzaam komt het terrein opnieuw tot leven. Dan zien we iemand op een brancard richting het vip gedeelte worden gereden. Hij is hier dankzij de WensAmbulance. Tussen alle herrie, het bier en de rondvliegende mensen door is dat zo’n moment waarop je even stilvalt. Gewoon heel gaaf dat ook hiervoor ruimte wordt gemaakt.
Om twintig over elf is het aan Cwfen om de zondag wakker te krijgen en dat doen de Schotten met doomgaze. Nou ja, wakker krijgen… misschien eerder langzaam laten ontwaken terwijl er een donkere deken over het terrein wordt gelegd.
Voor het Kink Distortion Stage heeft zich ondanks het vroege tijdstip al een aardig clubje verzameld. Voor mij is Cwfen een eerste kennismaking en eentje die behoorlijk goed bevalt. De band combineert doom, gothic en shoegaze tot een geluid dat zwaar is zonder voortdurend met een moker op je hoofd te slaan. Vooral de zang weet mijn aandacht te trekken. De cleane vocalen doen qua timbre regelmatig denken aan Nienke de Jong, voormalig zangeres van Autumn, terwijl ook de grunts prima binnenkomen.
Toch kan ik één gedachte niet helemaal loslaten: deze band wil ik nog eens in een donkere zaal zien. Doom onder een strakblauwe hemel en een vrolijk schijnende zon blijft toch een beetje alsof je een begrafenis organiseert in een ballenbak.
Tijdens de ombouw aan de overkant duikt Heavy Hoempa weer op. Inmiddels weten we wat dat betekent: bekende nummers, een flinke scheut koperwerk en binnen een paar minuten een publiek dat breed staat te grijnzen. Ze verschijnen een paar keer per dag, trekken hun eigen kleine feestje en verdwijnen daarna weer even snel. Het blijft leuk.
Vijf minuten later maakt Dynamo muzikaal een bocht waar geen richtingaanwijzer tegenop kan. Wanneer Hyro The Hero het podium opkomt, is mijn eerste gedachte oprecht dat deze man ergens een verkeerde afslag heeft genomen. Roze bandana op zijn hoofd, rapperuitstraling en voor hem een veld vol metalheads. Dit kan interessant worden.
Dat wordt het dan ook. Hiphop, rock en metal worden zonder enige schaamte samen in de blender gegooid en wonder boven wonder komt er geen ondrinkbare smurrie uit. Sterker nog: het werkt verdomd lekker. Hyro staat bovendien geen seconde stil. De energie spat van het podium en zodra er een moshpit ontstaat, staat hij er zelf tussen. Ook voor een wall of death draait hij zijn hand niet om; hij jaagt het publiek op en duikt vervolgens doodleuk zelf mee. Vooral het jongere deel van het publiek lijkt er helemaal klaar voor en binnen de kortste keren is het veld behoorlijk in beweging. Of deze combinatie van stijlen nu helemaal in je straatje ligt of niet, Hyro The Hero kun je moeilijk verwijten dat hij geen feestje bouwt.
Daarna mogen onze zuiderburen herrie komen maken. Ronker noemt het zelf speednoise en eigenlijk scheelt dat meteen een hoop uitleg. Met SexyBack als intro weten de Belgen in ieder geval direct onze aandacht te trekken. Ik weet niet wie dat bedacht heeft, maar die persoon verdient wat mij betreft een biertje..
Zodra de band daadwerkelijk begint, is het gedaan met de subtiliteit. Punk, noise en metal vliegen alle kanten op en op het podium gebeurt voortdurend iets. Ronker lijkt zich vooral prettig te voelen wanneer alles nét een beetje uit de bocht vliegt. Om het geheel vervolgens af te sluiten met Angels van Robbie Williams terwijl er een publieksfoto wordt gemaakt, is eigenlijk volkomen logisch. Nou ja, op Dynamo dan.
Bij Kittie gaat er voor een behoorlijk deel van het publiek waarschijnlijk ergens een deur open naar de vroege jaren nul. Daar is ook helemaal niets mis mee. Het veld is inmiddels flink gevuld en zodra Morgan Lander en haar kompanen beginnen, blijkt al snel dat hier niet simpelweg een nostalgische act staat.
De dames draaien inmiddels lang genoeg mee om precies te weten wat ze doen. Alles staat strak, de podiumpresentatie klopt en Kittie speelt alsof die lange onderbreking eigenlijk nooit heeft bestaan. Met Fire verscheen in 2024 na dertien jaar weer nieuw werk en dat maakt duidelijk dat de band ook zelf niet van plan is alleen oude foto’s af te stoffen. Het publiek heeft daar duidelijk ook geen behoefte aan. Kittie staat hier gewoon omdat Kittie hier nog steeds hoort.
Urne stond de vorige keer nog op het grote podium, maar eerlijk gezegd komt de band vandaag op het kleinere Kink Distortion Stage een stuk beter uit de verf. Misschien komt het doordat je er letterlijk dichter bovenop staat, misschien omdat het geluid hier harder binnenkomt. Waarschijnlijk is het een combinatie van beide.
Wat in ieder geval opvalt, is dat Urne een stuk zwaarder klinkt dan ik me van de vorige keer herinner. Joe Nally en zijn mannen gooien progressieve metal, sludge en metalcore tegen elkaar aan zonder dat het een onoverzichtelijke bende wordt. De samenwerking met Joe Duplantier van Gojira voor A Feast On Sorrow lijkt de heren in ieder geval bepaald geen windeieren te hebben gelegd. Dit komt binnen en hard ook.
Dan is het tijd voor Bay Area-thrash. Death Angel speelt vandaag de laatste show van de tour en Mark Osegueda heeft kennelijk besloten om de laatste restjes energie dan ook maar meteen allemaal op Dynamo achter te laten. De man stuitert over het podium alsof hij ergens achter de schermen op een stopcontact is aangesloten en is ondertussen ook nog eens uitstekend bij stem.