Kamperen in september heeft voor- en nadelen. Voordeel: dit jaar was er op camping Ont Moeten aan het einde van het kampeerseizoen ruimte voor Demetra Metal Fest. Nadeel: de eerste nacht was het rillen in de tent omdat het maar 10 graden was. Zaterdag 12 september was het de tweede dag van Demetra Metal Fest. Deze dag was het weer gelukkig beter en kregen we ook nog zon! Vandaag was er iets meer ruimte voor randprogrammering, maar natuurlijk ook lekkere metalbands zoals Ohrima, VRLCHT, JINI, Tenuem en de Duitse Monosphere.
Rustig wakker worden en sfeer proeven
Na de koude nacht werd ik wat later wakker dan ik zelf had verwacht. Niet alleen omdat ik een slechte slaper ben, maar ook omdat ik dwars door m’n wekker heen was geslapen. Gelukkig was de camping van Demetra niet de standaard festivalcamping. Je werd niet je tent uitgestoomd door de zon, er waren geen buren met een dikke speaker die constant met volume op 12 muziek draaide en er waren niet zoveel mensen op de camping. De mensen die namelijk wel op tijd wakker waren, waren namelijk al bij de yoga. Voordat de bands namelijk gingen spelen, was er nog genoeg te doen op het festivalterrein. Er waren meerdere yoga-sessies, je kon viltprikken, een tattoo laten zetten, zelf een shirt zeefprinten en de sponsor van het event had nog een kraampje met spelletjes. De mensen die dat allemaal niet zo voelden om te doen, hadden genoeg lekkere banken en stoelen om op te zitten en wat te kletsen in de zon. Later op de dag was er ook een filosofie sessie! De eerste sessie ging helaas niet door, maar die daarna gelukkig wel. Ik had er helaas geen tijd voor omdat ik met m’n camera over het hele terrein rende om overal foto’s van te maken. Het stukje dat ik wel meekreeg ging over waarom wij als mensen eigenlijk moshpits ingaan. Hopelijk kan ik er volgend jaar wel aan meedoen, want het leek me heel interessant.
Ohrima
Terwijl ik druk overal foto’s aan het maken was, hoorde ik dat de eerste band van vandaag aan het soundchecken was. De band speelde blijkbaar wat eerder dan eerst werd aangekondigd, maar gelukkig kwam ik daar nog net op tijd achter. De vier leden stapten een soort van verkleed het podium op. Ieder lid had namelijk wel een thema of dezelfde kleur kleding, maar wat het precies was, werd niet echt duidelijk. Waarschijnlijk heeft het iets te maken met hun nieuwe album ‘Hydra’ dat volgend jaar uitkomt, of de band ziet er altijd zo onstage uit.
Ze openen de set met het nummer ‘Elevate’ van hun laatste album ‘Catoblepas’. Tof nummer ook, want dat begint eerst met een paar cello’s op de backingtrack, gevolgd door een groovy riff. Elk nummer dat deze band speelde, had wel iets bijzonders: een instrument dat je niet vaak zou horen, veel afwisselingen van genres en tempo’s of dat ieder bandlid een stuk zong of schreeuwde. Daarnaast stond de band niet stil en het publiek ging ook los. Dat was maar goed ook, want bij het nummer 'Compartmentalize' kwam de eerste circle pit van de dag tot leven en gingen de two-steppers al los.
De groovy-progband maakt er een vet feestje van en had twee nummers voor een livedebuut meegenomen: ‘The Blame’ en de titletrack van het nieuwe album ‘Hydra’. Wat ‘The Blame’ heel tof maakte, was de EDM-break die uit het niets kwam. ‘Hydra’ was een van hun langste, maar ook laatste nummers van de setlist. Tijdens dat nummer hebben ze echt laten zien dat ze show kunnen maken. Voor één van de breakdowns zegt de main vocalist en gitarist in de microfoon: “Beweeg vooral hoe je wil op deze break.” Daarna speelden ze een niet natuurlijk aanvoelende “vreemde” maatsoort. En als klapper op de vuurpijl springt één van de gitaristen nog even de moshpit in met zijn gitaar om het feestje af te maken.
VRLCHT
Na het energieke optreden van Ohrima was het na het verbouwen van het podium tijd voor de chaotische noise/sludge/prog/experimentele band VRLCHT. De band ging eerst door het leven als ‘Slumbercloud’ en deed onder die naam mee aan de Wacken Metal Battle. De driekoppige band begint met opbouwen door twee grote planken aan effectpedalen op het podium te sjouwen. Na hun versterkers komt daar nog twee kleine planken met pedalen bij.
Aan het begin van deze maand bracht de band onder hun huidige naam een EP uit genaamd ‘ODE’. Deze nummers spelen ze ook tijdens de set. Het is wild, chaotisch, noisy en vooral heftig. De zanger danst, zweeft, stampt en gaat wild tekeer op het podium, terwijl de bassist druk is met zijn effecten en het kleine effectenplankje. Ook de drummer heeft het er druk mee en wisselt vaak van verschillende soorten drumstokken.
Ondanks alle chaos op het podium, voelt het vooral alsof we in trance raken van de muziek. Zelfs zo erg in trance dat het bijna niet opvalt als de gitarist per ongeluk zijn kabel uit zijn FX-bak trekt. Terwijl de bassist en drummer doorgaan, is de gitarist druk bezig om zijn geluid weer te fixen. Met wat stoeien en een nieuwe kabel leek het verholpen te zijn. Helaas was het van korte duur tot hij weer teruggaat naar zijn pedalen en er één tussenuit haalt. Dat leek even onderdeel van de show te zijn, maar na een aantal minuten speelde de band weer verder met hun complete sound. Wel erg jammer dat er nu één effect minder was, want bij deze set werd echt alles gebruikt. Het was ondanks de issues een vette show, maar ik hoop ze weer snel te zien. Hopelijk hebben ze dan minder pech.
JINI
Prog is een breed genre en wordt ook veel gemixt met rock. JINI is daar een mooi voorbeeld van. Zij hebben een veel meer rock feel dan de rest van de bands tot nu toe. Het is meer een mix van alternative rock met metal, maar met een duidelijk accent op het rock deel. Dat wordt vooral duidelijk als ze na een drum intro beginnen met het nummer ‘Tinfoil’. Het mag dan wel geen echte klassieke metal zijn, maar de band heeft veel energie op het podium.
De band had even stil gelegen doordat de zanger wat gezondheidsproblemen had. In de tussentijd hebben ze wel gewerkt met meerdere vocalisten, waaronder die van Inner Cabala. Het was dan ook leuk om te zien dat de zangeres van Inner Cabala dan ook meedeed met het nummer ‘Con Artist’. Haar screams zorgden er weer voor dat de band meer op het metal deel kon leunen. Deze vibe houden ze ook vast bij hun nieuwe nummers die nog niet uit zijn, maar dan zonder geschreeuw.
De set is wel echt een luister set in plaats van een set om bij los te gaan. Veel mensen zijn ook aan het eten, dus dat kwam goed uit. De set zit vol toffe gitaarlijnen, goede cleanvocals en is lekker groovy. Ook blijft het leuk om te zien hoe de band los gaat en het oprecht naar hun zin heeft op het podium.
Traversus
Het festival blijft nog even in de alternative rock/metalsferen. Dit keer was het de beurt aan Traversus. De band bracht vorig jaar nog het album ‘Navigate’ uit. We hebben her ook een review van geschreven die je nog steeds kunt lezen via https://metalfrom.nl/blog/review/traversusnavigatereview.
Ze hebben hun plek in de progscene duidelijk verdiend. De male-reared band met sterke frontvrouw heeft een toffe show neergezet. De zangeres heeft echt een vocal range waar je ‘u’ tegen kan zeggen en speelt tijdens het zingen ook gitaar.
Hoewel de basis misschien wat meer rock is, is alles wat eromheen zit duidelijk progmetal. Elk nummer heeft wel een technische gitaar- of basriffs of ingewikkelde drums die goed strak waren. De muziek zelf heeft ook genoeg ademruimte en is niet vol gegooid met vocals. De coupletten zitten ook niet zo propvol gitaarloopjes, zodat er genoeg ruimte overblijft voor vocals. Hierdoor kon het publiek ook goed genieten en los gaan. En dat gingen ze zeker!
Behalve de hoge kwaliteit muziek werd er ook een goede show gemaakt. Vooral op het einde, toen het publiek warm was. De band wist zonder moeite een paar moshpits te starten bij ‘The ‘Weight’ en bleef die energie vasthouden tot het einde van hun setlist. Nadat hun set was afgelopen, was iedereen nog vol energie en schreeuwde om meer, maar helaas komt aan alles een einde.
Tenuem
De zon ging langzaam onder tijdens Traversus, maar nu was het wel echt donker geworden. Dat paste precies ook bij de Hengelose symphonic deathcoreband ‘Tenuem’ uit. Ik vond het gek dat deze band tussen alle progartiesten van de afgelopen dagen terecht was gekomen, maar ik keek er heel erg naar uit om ze te zien. Begin september kwam de band namelijk met een nieuwe EP, ‘Beneath The Field Ov Bones’, en dat was een hele vette plaat. Ze hadden zelf van alles aan banners en verlichting meegenomen. Er was aan van alles gedacht om er een vette show van te maken.
Waar ik wel heel benieuwd naar was: Hoe zou een progpubliek omgaan met deathcore? En helemaal op een dag waar de bands niet allemaal even pittig en heavy waren. Bij het inzetten van hun openingstrack kreeg ik al een glimlach op mijn gezicht. Ik stond vrij vooraan om ook wat content te kunnen maken, maar al snel werd ik eraan herinnerd dat ik bij deathcore stond. Blijkbaar was er toch een voilent mosher vandaag die mij raakte tijdens het maken van een video. Risico van het vak, I guess. Maar toen ik mij omdraaide, zag ik dat er ook een pit in het publiek was en de rest goed los ging. Blijkbaar was iedereen toe aan wat meer caveman muziek. Nu zijn de symfonieën op de backingtrack van de nummers allesbehalve simpel, maar het was wel echt even wat anders en vooral agressiever.
De band gaf aan dat het traditie was dat het altijd regende bij hun set. Hoewel ze blij waren dat het dat eventjes niet deed, begon het toch te miezeren. Dat voegde alleen maar meer toe aan de sfeer. Toen ik na de set de band sprak, bleek dat ze hun oude drummer hadden meegenomen. Niet heel erg, want ook hij speelde het nieuwe werk strak weg. Dit zorgde ervoor dat de setlist een mix was geworden van de nieuwe en de ‘Singraven’ EP. ‘What Waits Beneath’ van hun nieuwste EP is live net zo vet als digitaal. Hopelijk zijn ook zij weer snel in de buurt.
Monosphere
Na alle Nederlandse bands van dit weekend, zou je zeggen dat ze de laatste band van het festival ook uit Nederland zouden halen. Maar dat was niet het geval. De afsluiter van dit festival was de Duitse prog/post-metalband ‘Monosphere’. Of nou ja, de afterparty is nog, maar dit was wel de laatste liveband. Met Duitse efficiëntie hadden ze zo hun grote lichtshow opgezet en waren ze klaar voor actie.
Deze band was live zo steengoed, dat was echt niet te omschrijven. De lichten pasten perfect bij de show, de band was retestrak en de zanger kon zowel hele hoge noten halen als diepe gutturals. Ze speelden een mix van alle drie hun albums, waarvan veel van hun tweede album ‘Sentience’ kwam. Ik heb met open mond staan kijken naar hoe vet dit allemaal was. Het was een soort van Textures, maar dan op steroïde. Het was heavier, agressiever maar nog steeds heel prog.
Je kon duidelijk zien dat de band al veel ervaring had. Ze hadden het publiek in no time om hun vingers gewikkeld en iedereen genoot van de show. Helemaal leuk was dat ik achteraf kon nagenieten in de auto. Blijkbaar had ik al een aantal nummers van hun laatste album in m’n likes opgeslagen, voordat ik ze überhaupt live had gezien.
De afterparty
Na de laatste band, werd de organisatie van het festival het podium opgeroepen. Waar ze allemaal nog even kort in het zonnetje werden gezet en natuurlijk bedankt voor hun harde werk om dit allemaal mogelijk te maken. En ook namens ons nogmaals: heel erg bedankt voor het organiseren van dit vette festival!
Maar geen enkel festival is compleet zonder de afterparty. Het was nog geen 12 uur ‘s nachts dus ik was nog wel in voor een feestje. De afterparty werd gedaan door het dj-collectief ‘Amen To Wxmen’. Deze groep zet zich in voor vrouwen en transvrouwen, maar zij konden vooral heel goed drum ‘n bass draaien. Tot in de late uurtjes ben ik losgegaan op neuro en crossbreed. Vooral het laatste was echt heel vet en kreeg daarbij flashbacks naar toen ik zelf nog naar dnb-raves ging. Ik merkte wel dat ik helemaal kapot was van de hele dag dikke bands kijken, maar de drum and bass two-step was ik zeker niet verleerd. En hoewel de zaal steeds leger werd en het ook steeds harder ging regenen, ging ik nog door tot het bittere eind. Zeker een goed geslaagde tweede dag van dit dikke festival.
