Atmoran is een Friese thrash band die in 2018 in de finale van de Wacken Metal Battle stonden. Sindsdien heeft de band hard gewerkt aan het perfectioneren van hun muziek en het schrijven van een debuutplaat. Daar heeft de band de tijd voor genomen, maar dat was (naast natuurlijk de hele Corona periode) ook omdat de band graag een plaat wilde neerzetten van hoge kwaliteit. Dat dit gelukt is, bewijst de band met hun debuut 'We Fight Back'.
Op We Fight Back staat 9 nummers die in totaal net iets meer dan 32 minuten duren. Qua sound zet Atmoran een modern thrash geluid neer, waar af en toe best wat invloeden uit de black metal voorbij komen. Wat opvalt is vooral de hoeveelheid iconische riffjes. Thrashmetal wordt vaak al snel een beetje 13-in-een-dozijn, waar de vocalen het verschil maken. In dit geval staat elk nummer echt op zichzelf, met in ieder nummer weer een nieuwe iconische riff. Of ze net zo memorable worden als Raining Blood moeten we over tien jaar nog maar eens bekijken, maar ik kan de interessante riffjes wel waarder.
Met een gemiddelde van 4.30 minuut per nummer zijn de tracks lekker compact. Af en toe een korte solo hoort er wel een beetje bij, maar de nummer worden niet helemaal met solo's aan elkaar geplamuurd. Wat verder opvalt is de kwaliteit van de mix. Hoeveel dit een debuut album is voor de band, zou je dat op basis van de mix en de kwaliteit van de songwriting niet zeggen. De instrumenten zijn perfect in balans, en zowel op een slechte koptelefoon als op mijn studio speakers komen de drum en bass goed naarvoren. En ook op het geluid van de drums mogen de mannen trots zijn. Super clean, met een crispy kick en snare wat bijdraagt aan het moderne geluid. Nogmaals, dit staat als een huis en doet niet onder voor grotere namen uit de Nederlanse scene, zoals een Deadhead. Maar waar die band meer in de oldschool thrash zit, zit Atmoran echt duidelijk aan de modernere, groovy kant, met bij vlagen haast death-metal inspired vocals. Die overigens prima te verstaan zijn, dus dat maakt het meeschreeuwen een heel stuk makkelijker.
We Fight Back start zonder compromis en na 24 seconden 'warming up' knallen we The Cross meteen keihard de nieuwe plaat in. Het hoge tempo van de intro track houdt Atmoran vol op Selfish, wat meer een groovy headbang track is dan de moshpit banger van The Cross.
Dat Atmoran toch stiekem ook wat invloeden uit de blackmetal heeft meegenomen is bijvoorbeeld terug te horen in Penumbra, Shadows en titeltrack We Fight Back. Over Shadows gesproken, de lage aggresieve grunts in die chorus zijn heel sterk, en ook maatwisselingen in de break maken het nummer nog ff net wat interessanter.
Mijn minst favoriete van de plaat is denk ik Wholesale Massacre. De mainriff is top, en een van de betere op de plaat, maar de verse en chorus van het nummer is in verhouding iets te makkelijk, te toegankelijk. Een track als Shadows is naast enorm groovy, ook een stuk duisterder, en met name de snelle passages en de tortured scream die daaroverheen ligt maken het geheel heel evil. Penumbra weet te verassen met een riff en een chord progressie die je niet zou verwachten, en bij atmosferische passages met reverbende gitaren en een aanwezig basslijn, om vervolgens weer terug te keren naar een groovy thrash riff. Het is een instrumentale track van 2,5 minuut, wat op zich ook bijzonder is voor een debuutplaat. Maar, then again, misschien juist een sterke zet om te laten zien (en vooral horen) hoe divers Atmoran is.
Final Thoughts
We Fight Back is een interessant en vooral heel sterk thrash album. Het is vooral moderne thrash, maar er zitten genoeg stukken in, en met name interessante riffs, die ook de oldschool thrash liefhebbers zullen waarderen. De titel track We Fight Back is denk ik een mooie voor de oldschool liefhebbers; wil je horen wat Atmoran nog meer meebrengt, check dan Shadows. Beide zouden overigens op mijn favorieten lijstje staan. Zeker de moeite waard om even te gaan luisteren!
