De tweede festivaldag begon op zaterdag om 14:30 uur op het grote podium. Meteen viel op dat het al een stuk drukker was dan bij de start van de vorige dag. De bezoekers begonnen langzaam binnen te stromen en de sfeer kwam vroeg op gang.

Wil je weten hoe het op dag 1 van Nox Occultum was? Lees dan de review op deze pagina: https://metalfrom.nl/blog/review/chaosenduisternisintilburgnoxoccultumdag1 

Satanic Black Blood

©Abyssalvoid

De band die de tweede dag mocht openen, was Satanic Black Blood. Deze Duitse band speelt pure blackmetal en bestaat officieel uit twee leden: een drummer en een basgitaarist die ook de vocals doet. Voor liveoptredens wordt de band aangevuld met een gitarist, die geen onderdeel is van de band.

De bassist had een sterke uitstraling op het podium. Bij de gitarist vond ik dit juist wat tegenvallen. Toch was dit een sterke band om de sfeer voor de rest van de dag neer te zetten.

Met kaarsen en wierook op het podium, gecombineerd met capes en spikes, wist Satanic Black Blood meteen een duistere sfeer neer te zetten. Dit paste perfect bij het karakter van Nox Occultum en vormde een goede start van de tweede festivaldag.

Antzaker

©Abyssalvoid

Echte Tilburgse blackmetalfans hebben Antzaker eind januari al kunnen zien tijdens het Unholy Sabbath Festival in Little Devil.

Dit keer mocht de band het kleine podium van de Hall Of Fame betreden. De sfeer was hier wat lastiger te vinden dan op de mainstage. Het podium bevindt zich namelijk niet in een afgesloten ruimte, waardoor het daglicht door de grote ramen naar binnen valt. Dit maakte de band weinig uit: ze speelden alsnog de sterren van de hemel.

De sound van Antzaker kan ik eigenlijk niet anders omschrijven dan als doorsnee blackmetal. Dat is niet per se slecht want dat is precies wat je verwacht wanneer je de term ‘blackmetal’ hoort.

Het leek tijdens dit optreden een stuk rustiger dan bij de opener. Dat kwam ook doordat er vrijwel niemand direct voor het podium stond. De voorste rij bevond zich voornamelijk rond de mixtafel.

Antzaker had 45 minuten speeltijd, maar stond uiteindelijk iets meer dan een half uur op het podium.

Solfatare

©Abyssalvoid

Vanaf de eerste seconde liet Solfatare zien wat ze in huis hadden. De band opende direct met een extreem snel nummer, dat meteen goed insloeg op de mainstage.

Helaas ging het publiek hier niet echt in mee. Mensen stonden rustig te headbangen en er ontstond geen pit. De zanger had daarentegen veel interactie met het publiek, wat een optreden meteen een stuk leuker maakt om naar te kijken.

Wat mij vooral opviel tijdens de set waren de lichten. De band gebruikte groene en gele verlichting, iets wat je niet vaak ziet bij blackmetal. Dit was bovendien de enige keer tijdens het festival dat ik deze kleurencombinatie zag.

Instrumentaal was Solfatare zeker een goede band. Het geluid was ook goed gemixt. Hierdoor waren er door ‘wall of sound’, alsnog melodielijnen te horen. Ook de drummer speelde niet uitsluitend blastbeats, maar liet een wat creatievere stijl horen, wat goed uitpakte.

Tijdens een nummer liet de vrouwelijke bassist ook haar stem horen. Deze vocalen klonken zeker niet slecht. Wat mij betreft mag de band dit vaker doen.

Bradung

©Abyssalvoid

Nadat de brute blackmetal van Solfatare was afgelopen, begon in de kleine zaal alweer het volgende optreden. Toen ik door de deur liep, verwachtte ik dezelfde setup als altijd: een drumstel, een paar versterkers en een microfoon.

Maar tot mijn verrassing stond er een dj-set op het podium.

Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten. Toen Bradung begon te spelen, werd dit al snel duidelijk. Bradung is een duo dat experimentele elektronische muziek maakt met behulp van samples. Muzikaal gingen ze alle kanten op, van ambient tot synthwave en jazz.

Persoonlijk vond ik dit best interessant. Na een paar bands met harde blackmetal was het een welkome afwisseling en een rustig moment tijdens de dag.

Dat gold helaas niet voor iedereen. Ik zag dat veel mensen in het publiek stonden te praten en niet echt aandacht hadden voor de muziek. Ook stonden er niet bijzonder veel mensen in de zaal; het was er behoorlijk leeg.

Haemalharia

©Abyssalvoid

Terug op het grote podium begon de blackmetal weer. Het podium stond opnieuw vol met kaarsen en de rode lichten waren weer aanwezig. Ook het publiek was hier weer in grotere getale teruggekeerd.

Haemalharia is een kleine band, bestaande uit slechts een drummer en een gitarist. Toch wisten ze een muur van geluid door de zaal te laten gaan. 

Dit keer was de drummer ook verantwoordelijk voor de vocalen, iets wat ik persoonlijk altijd knap vind. Zeker wanneer je bedenkt dat hij tijdens het zingen ook veel blastbeats speelt.

Muzikaal vond ik de band zelf niet heel bijzonder. De uitvoering was goed, maar de muziek wist mij minder te pakken dan sommige andere acts van de dag.

Nortfalke

©Abyssalvoid

De naam Nortfalke klinkt als die van een blackmetalband, maar eenmaal terug in de kleine zaal stond er opnieuw een dj-set op het podium.

Achter de tafel stond een man met een cape. Het werd daardoor al snel duidelijk dat dit een dungeon-synthact zou worden. Toen hij begon te spelen, viel echter op dat het niet om normale dungeon-synth ging, maar dat er meer ambient in verwerkt was.

Persoonlijk vond ik dit zeker niet slecht. De muziek paste goed bij de sfeer van het festival en vormde opnieuw een rustige afwisseling tussen de hardere optredens.

Het festival had helaas zelf geen eten beschikbaar, waardoor ik de tweede helft van het optreden helaas heb moeten missen.

Imha Tarikat

©Abyssalvoid

Het was inmiddels 19:00 uur en er waren nog steeds aardig wat gaten in het publiek. Dat vond ik best jammer, aangezien Imha Tarikat echt goed en strak speelde.

De band had zelf ontzettend veel energie, waardoor er tijdens het optreden ook de eerste pit van de avond ontstond.

Muzikaal had Imha Tarikat naar mijn mening een wat melodischere aanpak van blackmetal. Dat is iets wat ik zelf altijd wel kan waarderen. De combinatie van energie, strakke uitvoering en melodie maakte dit voor mij een van de betere optredens van de avond.

Gnaw Their Tongues

©Abyssalvoid

Bij Gnaw Their Tongues was het duidelijk een stuk drukker bij het kleine podium dan bij de voorgaande acts.

Deze act wordt omschreven als blackmetal met noise en experimental invloeden. Persoonlijk vond ik het optreden niet heel bijzonder, maar ik ben ook niet echt bekend met deze specifieke scene.

Daardoor miste ik waarschijnlijk wat context om de muziek volledig te kunnen waarderen.

Concrete Winds

©Abyssalvoid

Concrete Winds kwam helemaal vanuit Finland. Deze band had misschien wel meer energie dan alle andere bands bij elkaar opgeteld.

Hun muziek ligt meer in de hoek van deathmetal en grindcore en deed mij denken aan bands zoals Suffocation. Ook bij dit optreden was het aardig druk en ontstond er een kleine pit, al bestond die uiteindelijk maar uit drie à vier man.

De band had twee gitaristen en geen bassist. Ondanks dat wist Concrete Winds een ontzettend zwaar geluid neer te zetten.

Ze mochten een uur spelen, maar verlieten na ongeveer 40 minuten alweer het podium. Dat vond ik jammer, aangezien dit voor mij een van de betere optredens van de avond was.

Trepaneringsritualen

©Abyssalvoid

Eindelijk was het donker geworden in de kleine zaal. Hierdoor kwamen de zaallampen tijdens het volgende optreden echt goed tot hun recht.

Trepaneringsritualen was misschien wel een van de bijzonderste optredens die ik ooit heb bijgewoond. Het paste dan ook perfect bij het karakter van Nox Occultum.

Trepaneringsritualen is een industrieel en dark-ambientproject, opgericht in 2008 door de Zweedse kunstenaar Thomas Martin Ekelund. Sinds 2017 speelt Peter Johan Nijland mee op de drums.

Hij gebruikte geen traditionele drumkit, maar slechts twee toms waar hij op sloeg. Dit gaf het optreden een erg primitief en ritueel karakter.

Ook het masker van Thomas was bijzonder gaaf en goed gemaakt. De combinatie van de duistere muziek, de verlichting en de uitstraling van de band zorgde voor een erg unieke sfeer.

Na een aantal nummers begon het optreden voor mij wat saai te worden. De muziek bleef naar mijn mening te veel hetzelfde doen, waardoor de aandacht wat verslapte.

Samael

©Abyssalvoid

Samael was de hoofdact van de avond. Het publiek was duidelijk hyped voor deze band en dat was goed te merken aan de sfeer in de zaal.

Wat meteen opviel, was dat de band geen drummer had. De drums werden afgespeeld als samples. Toch speelde de band erg strak.

Op het podium stonden wel een aantal extra toms, waar de toetsenist soms op sloeg voor wat extra impact tijdens de nummers. Vooral deze keyboard vond ik een goede toevoeging aan de blackmetalsound.

Ook Samael had veel interactie met het publiek, wat het optreden een stuk leuker maakte om naar te kijken.

De combinatie van de strakke uitvoering, de energie van de band en de sfeer in de zaal maakte Samael een goede afsluiter van het festival.