De tweede festivaldag begon op zaterdag om 14:30 uur op het grote podium. Meteen viel op dat het al een stuk drukker was dan bij de start van de vorige dag. De bezoekers begonnen langzaam binnen te stromen en de sfeer kwam vroeg op gang.
Satanic Black Blood
©Abyssalvoid
De band die de
tweede dag mocht openen, was Satanic Black Blood. Deze Duitse band speelt pure
black metal en bestaat uit twee officiële leden: een bassist en zanger en een
drummer. Voor liveoptredens wordt de band aangevuld met een gitarist, die geen
onderdeel is van de officiële line-up.
De bassist had
een sterke uitstraling op het podium. Bij de gitarist vond ik dit juist wat
tegenvallen. Toch was dit een sterke band om de sfeer voor de rest van de dag
neer te zetten.
Met kaarsen en
wierook op het podium, gecombineerd met capes en spikes, wist Satanic Black
Blood meteen een duistere sfeer neer te zetten. Dit paste perfect bij het
karakter van Nox Occultum en vormde een goede start van de tweede festivaldag.
Antzaker
©Abyssalvoid
Echte Tilburgse
blackmetalfans hebben Antzaker eind januari al kunnen zien tijdens het Unholy
Sabbath Festival in Little Devil.
Dit keer mocht de
band het kleine podium van de Hall Of Fame betreden. De sfeer was hier wat
lastiger te vinden dan op de mainstage. Het podium bevindt zich namelijk niet
in een afgesloten ruimte, waardoor het daglicht door de grote ramen naar binnen
valt. Dit maakte de band weinig uit: ze speelden alsnog de sterren van de
hemel.
De sound van
Antzaker kan ik eigenlijk niet anders omschrijven dan als doorsnee black metal.
Dat is niet per se slecht; dit is precies wat je verwacht wanneer je de woorden
‘black metal’ hoort.
Het leek tijdens
dit optreden een stuk rustiger dan bij de opener. Dat kwam ook doordat er
vrijwel niemand direct voor het podium stond. De voorste rij bevond zich
voornamelijk rond de mixtafel.
Antzaker had 45
minuten speeltijd, maar stond uiteindelijk iets meer dan een half uur op het
podium.
Solfatare
©Abyssalvoid
Vanaf de eerste
seconde liet Solfatare zien wat ze in huis hebben. De band opende direct met
een extreem snel nummer, dat meteen goed insloeg op de mainstage.
Helaas ging het
publiek hier niet echt in mee. Mensen stonden rustig te headbangen, er ontstond
geen pit. De zanger had daarentegen veel interactie met het publiek, wat een
optreden meteen een stuk leuker maakt om naar te kijken.
Wat mij vooral
opviel tijdens de set waren de lichten. De band gebruikte groene en gele
verlichting, iets wat je niet vaak ziet bij black metal. Dit was bovendien de
enige keer tijdens het festival dat ik deze kleurencombinatie zag.
Instrumentaal was
Solfatare zeker een goede band. Het geluid was goed gemixt, waardoor er ondanks
de aanwezige ‘wall of sound’ nog steeds melodielijnen te horen waren. Ook de
drummer speelde niet uitsluitend blastbeats, maar liet een wat creatievere stijl
horen, wat goed uitpakte.
Tijdens een
nummer liet de vrouwelijke bassist ook haar stem horen. Deze vocalen klonken
zeker niet slecht. Wat mij betreft mag de band dit vaker doen.
Bradung
©Abyssalvoid
Nadat de brute
black metal van Solfatare was afgelopen, begon in de kleine zaal alweer het
volgende optreden. Toen ik door de deur liep, verwachtte ik dezelfde setup als
altijd: een drumstel, een paar versterkers en een microfoon.
Maar tot mijn
verrassing stond er een dj-set op het podium.
Ik wist totaal
niet wat ik kon verwachten. Toen Bradung begon te spelen, werd dit al snel
duidelijk. Bradung is een duo dat experimentele elektronische muziek maakt met
behulp van samples. Muzikaal gingen ze alle kanten op, van ambient tot
synthwave en jazz.
Persoonlijk vond
ik dit best interessant. Na een paar bands met harde black metal was het een
welkome afwisseling en een rustig moment tijdens de dag.
Dat gold helaas
niet voor iedereen. Ik zag dat veel mensen in het publiek stonden te praten en
niet echt aandacht hadden voor de muziek. Ook stonden er niet bijzonder veel
mensen in de zaal; het was er behoorlijk leeg.
Haemalharia
©Abyssalvoid
Terug op het
grote podium begon de black metal weer. Het podium stond opnieuw vol met
kaarsen en de rode lichten waren weer aanwezig. Ook het publiek was hier weer
in grotere getale teruggekeerd.
Haemalharia is
een kleine band, bestaande uit slechts een drummer en een gitarist. Toch wisten
ze een grote wall of sound neer te zetten.
Dit keer was de
drummer ook verantwoordelijk voor de vocalen, iets wat ik persoonlijk altijd
knap vind. Zeker wanneer je bedenkt dat hij tijdens het zingen ook veel
blastbeats speelt.
Muzikaal vond ik
de band zelf niet heel bijzonder. De uitvoering was goed, maar de muziek wist
mij minder te pakken dan sommige andere acts van de dag.
Nortfalke
©Abyssalvoid
De naam Nortfalke
klinkt als die van een blackmetalband, maar eenmaal terug in de kleine zaal
stond er opnieuw een dj-tafel op het podium.
Achter de tafel
stond een man met een cape. Het werd daardoor al snel duidelijk dat dit een
dungeon-synthact zou worden. Toen hij begon te spelen, viel echter op dat het
niet om normale dungeon synth ging, maar meer met een ambient sound.
Persoonlijk vond
ik dit zeker niet slecht. De muziek paste goed bij de sfeer van het festival en
vormde opnieuw een rustige afwisseling tussen de hardere optredens.
Het festival had
helaas zelf geen eten beschikbaar, waardoor ik de tweede helft van het optreden
helaas heb moeten missen.
Imha Tarikat
©Abyssalvoid
Het was inmiddels
19:00 uur en er waren nog steeds aardig wat gaten in het publiek. Dat vond ik
best jammer, aangezien Imha Tarikat echt goed en strak speelde.
De band had zelf
ontzettend veel energie, waardoor er tijdens het optreden ook de eerste pit van
de avond ontstond.
Muzikaal had Imha
Tarikat naar mijn mening een wat melodischere aanpak van black metal. Dat is
iets wat ik zelf altijd wel kan waarderen. De combinatie van energie, strakke
uitvoering en melodie maakte dit voor mij een van de betere optredens van de
avond.
Gnaw Their Tongues
©Abyssalvoid
Bij Gnaw Their
Tongues kwam het publiek massaal opdagen. Het was duidelijk een stuk drukker
bij het kleine podium dan bij de voorgaande acts.
Deze act wordt
omschreven als black metal, noise en experimental. Persoonlijk vond ik het
optreden niet heel bijzonder, maar ik ben ook niet echt bekend met deze
specifieke scene.
Daardoor miste ik
waarschijnlijk wat context om de muziek volledig te kunnen waarderen.
Concrete Winds
©Abyssalvoid
Concrete Winds
kwam helemaal vanuit Finland. Deze band had misschien wel meer energie dan alle
andere bands bij elkaar opgeteld.
Hun muziek ligt
meer in de hoek van death metal en grindcore. Het deed me denken aan bands
zoals Suffocation. Ook bij dit optreden was het aardig druk en ontstond er een
kleine pit, al bestond die uiteindelijk maar uit drie à vier man.
De band had twee
gitaristen en geen bassist. Ondanks dat wist Concrete Winds een ontzettend
zwaar geluid neer te zetten.
Ze mochten een
uur spelen, maar verlieten na ongeveer 40 minuten alweer het podium. Dat vond
ik persoonlijk jammer, aangezien dit voor mij een van de betere optredens van
de avond was.
Trepaneringsritualen
©Abyssalvoid
Eindelijk was het
donker geworden in de kleine zaal. Hierdoor kwamen de zaallampen tijdens het
volgende optreden echt goed tot hun recht.
Trepaneringsritualen
was misschien wel een van de bijzonderste optredens die ik ooit heb bijgewoond.
Het paste dan ook perfect bij het karakter van Nox Occultum.
Trepaneringsritualen
is een industrieel en dark-ambientproject, opgericht in 2008 door de Zweedse
kunstenaar Thomas Martin Ekelund. Sinds 2017 speelt Peter Johan Nijland mee op
de drums.
Hij gebruikte
geen traditionele drumkit, maar slechts twee toms waar hij op sloeg. Dit gaf
het optreden een erg primitief en ritueel karakter.
Ook het masker
van Thomas was bijzonder gaaf en goed gemaakt. De combinatie van de duistere
muziek, de verlichting en de uitstraling van de band zorgde voor een erg unieke
sfeer.
Na een aantal
nummers begon het optreden voor mij echter wat saai te worden. De muziek bleef
naar mijn mening te veel hetzelfde doen, waardoor de aandacht wat verslapte.
Samael
©Abyssalvoid
Samael was de
hoofdact van de avond. Het publiek was duidelijk hyped voor deze band en dat
was goed te merken aan de sfeer in de zaal.
Wat meteen
opviel, was dat de band geen drummer had. De drums werden afgespeeld als
samples. Toch speelde de band erg strak.
Op het podium
stonden wel een aantal extra toms, waar de keyboardspeler soms op sloeg voor
wat extra impact tijdens de nummers. Vooral deze keyboard vond ik een goede
toevoeging aan de black metal sound.
Ook Samael had
veel interactie met het publiek, wat het optreden een stuk leuker maakte om
naar te kijken.
De combinatie van
de strakke uitvoering, de energie van de band en de sfeer in de zaal maakte
Samael een goede afsluiter van het festival.
