Met To Each Their Hell presenteert The Curse Made Flesh een debuutalbum waarop death metal wordt gekoppeld aan een scherpe, psychedelische benadering en een filosofische, compromisloze visie. Het album verschijnt op 30 oktober 2026 via Art Gates Records en telt elf nummers. Op papier brengt de band een opvallende combinatie van ervaring, internationale samenwerking en de ambitie om verder te kijken dan de vaste grenzen van het genre.
Korte introductie over de band
The Curse Made Flesh werd opgericht door bassist Joost van der Graaf, bekend van onder meer Pestilence, I Chaos, Dew-Scented, Sinister en Creepmime, na zijn vertrek uit Pestilence in 2024. Samen met de Spaanse gitarist Javier Valdi van Carceri en drummer Fons van Dijk van A Goat As Our Shepherd ontstond de basis van de band. Met vocalist Morrison De Boer van Inferum werd de bezetting vervolgens compleet gemaakt.
De band bestaat uit Joost van der Graaf op bas, Javier Valdi op gitaar, Fons van Dijk op drums en Morrison De Boer op zang. Die samenstelling wekt hoge verwachtingen, maar uiteindelijk moet vooral de muziek op To Each Their Hell laten horen of deze ervaren muzikanten samen ook een herkenbaar en overtuigend eigen geluid hebben gevonden.
Over het nieuwe album
To Each Their Hell werd in 2025 opgenomen in Toneshed Recording Studio in Nederland, met Erwin Hermsen als producer. Volgens het promomateriaal kiest The Curse Made Flesh voor een rauwe en intense vorm van death metal waarin verpletterende kracht, psychedelische elementen en een filosofische invalshoek samenkomen. De productie weet een mooie balans te vinden tussen brute kracht en helderheid. De gitaren komen stevig door, terwijl de basgitaar niet ergens onder in de mix verdwijnt, maar duidelijk hoorbaar zijn eigen plek opeist. Hierdoor behoudt de muziek zijn eigen zware sound.
Artwork
Het artwork toont meerdere gezichten die bijna samensmelten met een vurige, beklemmende achtergrond. Hoewel ze visueel samen één geheel vormen, lijkt ieder afzonderlijk opgesloten in een eigen wereld. Daarmee sluit het beeld mooi aan bij de titel To Each Their Hell: één gedeelde omgeving, maar voor ieder een persoonlijke hel.
Beschrijving per nummer
Laughter
Vanaf de eerste seconden beukt het nummer er stevig in. Een zware, goed verstaanbare grunt voert de boventoon, met zo nu en dan een hoge uithaal. Die afwisseling geeft de vocalen extra agressie en karakter.
Cyclic Curse
We stampen stevig door, maar er ontstaat wat meer ruimte om het tempo af en toe terug te nemen. Juist daar komt het heerlijk huilende gitaarwerk mooi naar voren, zonder dat er aan kracht wordt ingeleverd. De vocalen klinken op sommige momenten gelaagd, waardoor de grunts nog voller overkomt.
Cell Fate
Een rustige start met een heerlijk gitaarloopje vormt het begin van het langste nummer van het album. De langere speelduur geeft de muziek ruimte om zich te ontwikkelen, met onder andere een fraaie gitaarsolo. Rond driekwart valt de muziek vrijwel volledig stil, waarna de band nog één keer het gaspedaal intrapt en in de hoogste versnelling afsluit.
Zahhai
Het sterke samenspel tussen drums en gitaar valt direct op. Beide bewegen soepel mee van snelle naar tragere passages. De grunt varieert sterk in toonhoogte en klinkt op momenten bijna meerstemmig. Een bridge met een heerlijke gitaarsolo geeft het geheel nog wat extra kleur.
Honour Killings
Een relaxed gitaarloopje zorgt eerst voor een bedrieglijk rustige opening. Niet veel later wordt echter de voordeur ingetrapt en begint de band flink huis te houden. Vooral de drums maken indruk met een ongekend salvo dat op de luisteraar wordt afgevuurd.
Follow the Rats
Met een langzaam aanzwellende fade-in wordt eerst de sfeer opgebouwd. De heerlijke baslijnen krijgen daarbij opvallend veel ruimte, terwijl de drums wat rustiger spelen en fraaie accenten op de bekkens leggen. Een vocale fade-out zorgt voor een sfeervolle afsluiting.
Sentence
Het sterke samenspel tussen gitaar, bas en drums staat hier centraal. De instrumenten blijven afzonderlijk goed hoorbaar, maar vormen tegelijkertijd één krachtig geheel. Daaroverheen worden brute lage grunts afgewisseld met felle hoge uithalen.
Paralysis
Dit korte instrumentale gitaarintermezzo zorgt na al het voorgaande geweld voor een welkome adempauze en vormt een mooie overgang naar het laatste gedeelte van het album.
Fever Dreams and False Awakenings
Sterke riffs en een degelijke uitvoering maken dit absoluut geen slecht nummer, maar het mist nét dat eigen smoelwerk om boven de grote massa aan deathmetaltracks uit te steken. Binnen het album behoort het daardoor tot de wat minder opvallende momenten.
Great Dying
Met ruim vijf minuten krijgt dit instrumentale stuk alle ruimte om sfeer op te bouwen. Halverwege lijkt de muziek, geheel passend bij de titel, letterlijk uit te sterven. Vanuit dat bijna volledige niets kruipt het geluid vervolgens langzaam weer terug om als het ware aan een tweede leven te beginnen.
To Each Their Hell
Een lang en technisch intro opent de afsluiter, waarna vooral de gelaagdheid van de vocalen opvalt. De verschillende stemlagen weten de pijn en kwelling duidelijk naar voren te brengen. Een lang aangehouden grunt vormt uiteindelijk een passend en bruut slotakkoord van het album.
Hoogtepunt van het album
Voor mij is Honour Killings het absolute hoogtepunt van het album. De rustige gitaarintro roept associaties op met de sfeer van Metallica’s To Live Is to Die, maar die rust wordt al snel weggevaagd door een krachtige drumpartij. Daarna blijft het nummer verrassen met vele tempowisselingen, strakke drumfills, technische gitaarloopjes en een sterke solo. Het gitaarloopje uit de intro keert gedurende het nummer regelmatig terug en vormt zo een herkenbare rode draad. Ook vocaal wordt flink uitgepakt. De verschillende toonhoogtes doen enerzijds denken aan de hoge screams van Randy Blythe van Lamb of God en anderzijds aan de diepe, zware grunts van Will Ramos van Lorna Shore. Juist de combinatie van melodie, techniek, tempowisselingen en brute kracht maakt dit voor mij de sterkste track van het album.
Samenvatting
Over de volle elf nummers laat The Curse Made Flesh horen dat brute death metal niet uitsluitend om snelheid en geweld hoeft te draaien. Zware riffs en diepe grunts vormen de basis, maar worden voortdurend opengebroken door tempowisselingen, technische gitaarloopjes, opvallende baslijnen en melodieuze solo's. De productie is krachtig en helder, waardoor gitaar, bas en drums afzonderlijk goed herkenbaar blijven zonder dat het geheel aan zwaarte verliest.
Juist de afwisseling maakt het album interessant. Het ene moment wordt de luisteraar bestookt met furieuze drumpartijen en brute vocalen, het volgende moment wordt bewust gas teruggenomen en ontstaat er ruimte voor sfeer en melodie. De korte instrumentale adempauze van Paralysis en de bijna uitstervende en opnieuw tot leven komende opbouw van Great Dying versterken dat gevoel.
Ook de opeenvolging van de songtitels lijkt een psychologische reis te suggereren. Van de terugkerende vloek van Cyclic Curse en het vonnis van Sentence voert de plaat via Paralysis en de hallucinerende wereld van Fever Dreams and False Awakenings richting Great Dying, om uiteindelijk uit te komen bij de kern van het album: To Each Their Hell. Daarmee lijkt iedere track een ander facet te belichten van verval, machteloosheid en de persoonlijke hel die ieder voor zichzelf kan ervaren.
Ook vocaal wordt voldoende gevarieerd. Diepe grunts worden afgewisseld met hoge uithalen en op verschillende momenten klinken de vocalen gelaagd, waardoor de muziek extra intensiteit krijgt. Samen met het technische gitaarwerk, de prominente bas en de vele tempowisselingen zorgt dit ervoor dat de elf nummers voldoende variatie bieden zonder als losstaande ideeën aan te voelen.
The Curse Made Flesh levert daarmee een debuut af dat niet alleen hard toeslaat, maar ook voldoende techniek, sfeer en dynamiek heeft om na meerdere luisterbeurten interessant te blijven.
