Everything Decays kwam in 2024 met hun debuut EP 'Requiem I: The serial killer's symphony of Liberation, Deliverance en Relief'. Toen al schreven we dat we hoopte dat dit slechts deel 1 was en dat er meer zou komen. En gelukkig is er dan twee jaar later een vervolg in Requiem II: We Will Slaughter the Lambs. De band uit Eindhoven mixt hardcore met death- en groove metal maar maakt daar een onmiskenbare eigen mix van, die een breed publiek voor zich kan winnen.
Requiem II: We Will Slaughter the Lambs vertelt net als Requiem I een verhaal. Dit keer keren we naar binnen, in het menselijk brein waar onderdrukking een voedingsbodem is voor trauma, trauma leidt tot woede, en woede vraagt om wraak. De plaat gaat over mensen die onderdrukt zijn en zich tegen hun opressors keren, om er vervolgens achter te komen dat dit ook ten koste gaat van je eigen sanity. Geen happy boodschap, maar wel een met een duidelijke blik op onze huidige samenleving.
Requiem II bevat in totaal 7 nummer waarvan er slechts één langer is dan 4 en halve minuut. Er gebeurt zoveel en er is zoveel afwisseling in de tracks, dat dit voor sommige nummers haast te kort is. Check bijvoorbeeld de riffs in de track Adrenaline. Ik hou ervan als je een plaat of een nummer meerdere keren achter elkaar luistert, en na tien keer luiteren nog steeds nieuwe dingen ontdekt. Dat is absoluut het geval bij deze plaat. Hoe vaker je Requiem II luistert, hoe meer je er in hoort waarvan je denkt, 'oh, vet!'. Everything Decays heeft hun sporen in voorliggende bands lang achter zich gelaten, bij hun vorige plaat Requiem I was al duidelijk dat ze een hele eigen stijl hadden ontwikkelt. Maar op Requiem II laat de band duidelijk horen hun stijl te hebben gevonden, én gemasterd. Want wat is dit van hoog niveau! Deze plaat staat wat mij betreft nu al boven aan alles wat er dit jaar in de Nederlandse scene uitkwam, zowel qua productie en boodschap, maar vooral vanwege het staaltje knappe songwriting. Moeiteloos worden stijlen door elkaar verweven, op een manier waarop het super logisch klinkt en tóch elke keer opnieuw weet te verassen. Mix dat met een powerhouse en een enorme varieteit aan vocals én een duidelijke boodschap, en het pareltje van dit jaar is gboren.
De nieuwe plaat van Everything Decays start met de onheilspellende duistere track Misere Mei. De fluister vocalen van Linn voegen toe aan de sfeer van de track waarop we de unieke stijl van Everything Decays meteen goed horen; trage deathmetal met hardcore vocals, en een heel scala aan andere stijlen erin verweven. De track vloeit naadloos over in de single Crowd Control, die al voor de release als single was verschenen. Crowd Control neigt iets meer naar het hardcore genre, waarin grunts worden afgewisseld met iets meer harsh vocals voor meer melodie en dynamiek. Met name de gang vocals en de dissonante break halverwege zijn heel vet in deze track.
Met Broken Vessels gaat het tempo een tandje omhoog. Dit is met recht een moshpit track. Ook hier laat Linn zien een versatile vocalist te zijn door ook cleans toe te voegen aan het arsenaal. Overigens krijgt ze op deze track vocale versterking van Jon Mar (....) Ook de gang vocals keren terug op Broken Vessels en dat werkt goed om de track net die extra intensiteit mee te geven. Ik noemde eerder al dat Everything Decays zich niet in een hokje laat vangen en Broken Vessels is daar een goed vorbeeld van. De breakdown met de chugging riff en pig squeals op deze track trekken het geheel bij vlagen misschien wel naar de deathcore kant, terwijl de black metal inspired duistere riff voor nog meer variatie zorgt. De hoofdmoot blijft denk ik toch death metal meets hardcore, maar het is duidelijk dat er zeker ook blackmetal invloeden doorklinken in het geheel.
En over inspiratie gesproken; ik vraag me af of Lacuna Coil een van de inspiratiebronnen is geweest. In de vocal lines hoor ik met regelmaat Lacuna Coil terug, en als je het intro van Adrenaline hoort dan snap je waarom ik dat zeg. Het crunchy bassgeluid wat de vocals volgt is de opmaat voor weer een snelle moshtrack, waarbij Slaughter heel makkelijk mee te schreeuwen is en waarmee dit waarschijnlijk live ook een crowd-pleaser zal zijn. De beste vocals van de plaat vind je echter op de track Karma. En hoewel de track weer begint met een Lacuna Coil geinspireerde vocal line, houdt die vergelijking verder snel op. In deze track staan de death metal riffs centraal, tot de track een verassende black metal wending neemt na de breakdown, met een evil, nasty stuk waar je, opnieuw, verrast door bent. Overigens is het ook echt de moeite waard even te gaan zitten en te luisteren naar de lyrics, want met teksten als Off with his head, kill the opressor' is het duidelijk dat Everything Decays een mening heeft en die niet onder stoelen of banken steekt.
Na het hoogtepunt van Karma is Guillotine misschien mijn minst-favoriete track van de plaat. Met wat two-step riffs en een wat minder heavy chorus is dit wellicht de meest toegangeklijke track van de plaat. Na al het sonische geweld van de voorgaande tracks vind ik deze daarmee wellicht net iets minder interessant - maar zou je deze track in z'n eentje horen zonder de rest erom heen, dan staat deze toch-wat-meer-straight-forward-hardcore-maybe track ook als een huis. We keren echter terug naar de schizofrene unieke chaotische blend aan keiharde stijlen voor de laatste track van de plaat, Rejoice the Butcher. Met squaels en technische death metal riffs, wat invloeden uit de groove metal en een gelaagde clean vocals, wat hardcore EN spoken word is dit wellicht ook direct een mooie samenvatting van alles wat we hiervoor gehoord hebben. Om dan keihard af te sluiten met een beukende deathmetal riff. Lekker!
Final Thoughts
Man man man. Wat een plaat. Dit is er een die echt al veel te vaak heeft aangestaan, en nog zeker een heel aantal keer aan zal staan dit jaar (sorry, collega's, ik moet jullie een beetje opvoeden!). Met deze unieke sound zet Everything Decays zich niet alleen keihard opnieuw neer in de Nederlandse metalscene, ze klimmen wat mij betreft ook direct op de ladder, want dit is echt een band die de grotere shows verdiend. Linn heeft zich al op meerdere vlakken bewezen als een meer dan geschikte, en super diverse frontvrouw, en ik weet zeker dat deze nieuwe plaat de Nederlandse metalhead (en hopelijk ook daarbuiten) weet te overtuigen. Mijn favo track is Karma, maar Adrenaline komt zeker in de buurt van die eerste plek. Check vooral de plaat lekker zelf- vanaf 11 september is hij beschikbaar op alle streaming diensten!
