Als al het zwarte stof en de bijbehorende zwarte snotjes van vrijdag uit onze neus zijn gespoeld, de schoenen weer enigszins toonbaar zijn gemaakt en een flinke laag warme spierbalsem de nekspieren heeft overtuigd dat ze vandaag toch echt weer aan de bak moeten, zijn we klaar voor dag twee van Dynamo Metalfest.
Het weer heeft gelukkig besloten vandaag iets minder ambitieus te zijn. Nog steeds warm, maar niet meer van het niveau waarbij je jezelf langzaam medium rare voelt. Er hangt wat bewolking en er wordt zelfs een spatje regen verwacht. Ponchowaardig? Ik gok van niet en heb deze dus gewoon thuisgelaten. Na de hitte van de afgelopen tijd kunnen we echt wel tegen een druppeltje water. We zijn tenslotte metalheads, geen suikerklontjes.
Ook vandaag verloopt de entree soepel. Even langs de pers kassa voor de benodigde bandjes en vervolgens binnendoor richting de ijsbaan. Vrijdag was nog overzichtelijk. Zaterdag kijkt Dynamo eens vriendelijk naar dat woord en besluit er vervolgens helemaal niets mee te doen. Veertien bands. Twee podia. Vanaf het middaguur pingpongt het programma vrijwel onafgebroken tussen Mainstage en KINK Distortion Stage. Wie alles wil zien, krijgt vandaag behalve een muzikale ook een licht atletische uitdaging.
Om twaalf uur mag Damnation de zaterdag aftrappen op de KINK Distortion Stage. Die plek heeft de jonge band niet cadeau gekregen. In april won Damnation de Dynamo Metalfest Bandbattle en daarmee werd dit half uur op het festival verdiend. Het terrein begint zich inmiddels alweer gezellig te vullen. Nog niet zo druk als gisteren, maar de band hoeft bepaald niet voor een handjevol verdwaalde vroege vogels te spelen. Bovendien is het vandaag ook nog eens de cd-presentatie van Damnation. Geen verkeerde plek om dat feestje te vieren.
Vanaf het begin gaat het tempo behoorlijk omhoog. Damnation staat hier niet om voorzichtig kennis te maken met Dynamo, maar trekt meteen vol gas van leer. Het publiek laat zich niet onbetuigd: de eerste moshpits, circlepits, wall of deaths en crowdsurfers van de dag zijn al snel een feit. Jawel, daar is ook onze oude bekende weer: de Dynamo-stofwolk.
In de pit blijkt ondertussen wederom ruimte voor een potje Twister. Het blijft bijzonder welke nevenactiviteiten er tijdens een moshpit allemaal mogelijk blijken te zijn. Ik ben nu al benieuwd wat er volgend jaar wordt verzonnen. Bingo? Koekhappen? Een workshop macramé tussen twee circlepits door? Hoe dan ook: Damnation heeft die plek op Dynamo absoluut verdiend.
Vijf minuten later vraagt de Mainstage alweer onze aandacht en mogen we meteen door met The Cost. Met Jorge Garrido, online beter bekend als El Estepario Siberiano, heeft het trio natuurlijk een behoorlijke blikvanger achter het drumstel zitten. Zijn technische drumvideo's hebben hem een gigantisch publiek opgeleverd, maar een festivalpodium is geen filmpje dat je nog even opnieuw opneemt als het niet helemaal naar wens gaat. De vraag is dus vooral of we straks over The Cost praten, of alleen over hun drummer. Dat antwoord laat niet lang op zich wachten.
Ja, het drumwerk is indrukwekkend. Heel indrukwekkend zelfs. Maar The Cost staat vooral gewoon als band als een huis. Peter Connolly is uitstekend bij stem en de set zit strak en gelikt in elkaar. Het is bovendien lekker toegankelijke muziek die niet eerst drie keer door een muzikale gebruiksaanwijzing hoeft voordat je ervan kan genieten. Mee Stampen gaat vanzelf en overal op het inmiddels gezellig gevulde veld verschijnen knikkende hoofden.
Zelfs een crowdsurfende dinosaurus komt voorbij. Want Dynamo.
Wat onderlinge interactie tussen de muzikanten had voor mij persoonlijk nog wel wat meer gemogen. Ik vind het altijd leuk als bandleden elkaar op het podium opzoeken en zichtbaar samen plezier maken. Muzikaal valt er daarentegen weinig te klagen. Zeker wanneer de bas ineens een veel prominentere rol krijgt, zoals in The Bricklayer. Dan hoor je pas hoe lekker zo'n bas kan grooven.
Er vallen ondertussen zowaar een paar druppels regen. Maar voordat iemand enthousiast zijn denkbeeldige poncho kan aantrekken, is het alweer voorbij. Muggenzeik. De druppels lijken verdampt voordat ze überhaupt de grond kunnen raken. Wanneer The Cost vraagt of we nog zin hebben in één laatste nummer, komt er een behoorlijke respons vanaf het veld. Met Not For Me wordt de set afgesloten en voordat de band het podium verlaat, moet natuurlijk nog even de traditionele foto met het publiek worden gemaakt. Doet het altijd goed.
Voor Tailgunner gaan we vervolgens terug in de tijd zonder daadwerkelijk een stel veteranen op het podium te zetten. De jonge Britten hebben de klassieke heavy metal en NWOBHM met beide handen vastgepakt en lijken absoluut niet van plan die nog los te laten.
Alles klopt aan het plaatje. De oldschool outfits (inclusief de ietwat allesverhullende strakke broeken), de kapsels, de dubbele gitaren en zelfs de aankleding van het podium. Aan de microfoonstandaard is gedacht: in de voet prijkt de bandnaam. Zo'n klein detail waar je als fotograaf dan weer vrolijk van wordt.
Maar alleen een mooi plaatje is natuurlijk niet genoeg. Gelukkig staat Tailgunner ook vol energie te spelen. Moshpits en circlepits hoeven niet eens aangevraagd te worden; die ontstaan vanzelf. Het spijkerjack is misschien nooit écht uit de mode geweest, maar Tailgunner bewijst vooral dat klassieke heavy metal ook bij een nieuwe generatie uitstekend op zijn plek is.
Daarna worden de schroeven een behoorlijk stuk verder aangedraaid met Fit For An Autopsy.De band komt voort uit de deathcore, maar dat etiket alleen is inmiddels te beperkt. Deathmetal, groove en atmosferische passages hebben steeds meer ruimte gekregen en live raast Fit For An Autopsy zonder pardon als een bezetene door de set.
Dat we hier met één van de publieksfavorieten van vandaag te maken hebben, wordt snel duidelijk. Het veld staat inmiddels behoorlijk vol en dat betekent automatisch dat de menselijke luchtbrug richting de barrière geopend kan worden. Crowdsurfers. Heel. Veel. Crowdsurfers. Natuurlijk is Luuk ook weer van de partij. Het jochie dat vorig jaar zelfs het NOS Journaal haalde met zijn indrukwekkende hoeveelheid crowdsurfs op Dynamo, weet ook vandaag weer precies waar hij moet zijn. Het blijft fantastisch om die jonge honden compleet los te zien gaan en ogenschijnlijk geen genoeg te krijgen van het crowdsurfen.
Om eerlijk te zijn: ik snap hem wel. Als klein manneke is het uitzicht bovenop zo'n mensenmassa waarschijnlijk een stuk indrukwekkender dan wanneer je vooraan tegen een barrière staat aan te kijken.
Na Fit For An Autopsy is het tijd voor Necrot, dat iets doet wat soms verrassend lekker kan zijn: deathmetal spelen zonder dat daar een gebruiksaanwijzing van vijftien pagina's bij geleverd hoeft te worden. Het trio uit Oakland klinkt rauw, direct en precies zoals je van een deathmetalband mag verwachten. Het tempo blijft erin en even rustig ademhalen zit er niet echt bij. Gas op die krukas.
Datzelfde motto wordt ondertussen in de pit gehanteerd. Hoe je kunt zien waar precies de actie plaatsvindt? Heel eenvoudig: zoek de enorme oprijzende stofwolk en ergens daaronder bevinden zich waarschijnlijk moschende mensen.
Het terrein is inmiddels aan het transformeren in een gigantische zandbak. Een paar emmertjes, schepjes en vormpjes zouden eigenlijk niet misstaan. Misschien een idee voor de festivalmerch van volgend jaar? Een officieel Dynamo-zandbaksetje.