In mijn opinie is
Changing Tides dé Nederlandse deathcoreband. Met hun nieuwe EP To Exist Is
Worth Nothing bewijzen ze dit opnieuw. De EP bestaat uit zes nummers,
waarvan er vier al eerder als single zijn uitgebracht.
De EP opent met
het titelnummer To Exist Is Worth Nothing. Het is een nummer dat zich
naar mijn idee uitstekend werkt voor een liveoptreden. De beste breakdown van
de EP vind ik echter in het tweede nummer, Oxytocin. De spanning die
tijdens de opbouw wordt gecreëerd, gevolgd door de zware breakdown, werkt
ontzettend goed. Tijdens het luisteren zie ik dan ook meteen een wall of death
voor me.
Ook de productie
van de EP valt op. Alles klinkt strak en duidelijk, waarbij de
verschillende instrumenten goed en duidelijk van elkaar te onderscheiden zijn.
Zelfs op de speakers van mijn telefoon blijft het geheel goed klinken, wat laat
zien hoe helder de productie in elkaar zit.
Als geheel klinkt
de EP behoorlijk samenhangend. De nummers liggen qua sound en stijl dicht bij
elkaar, waardoor ze soms wat veel van hetzelfde kunnen aanvoelen. Toch heeft
ieder nummer genoeg eigen elementen om zich te onderscheiden. Zo bevat False
Serenity bijvoorbeeld een goeie gitaarsolo, die voor wat extra variatie
zorgt. Hierdoor voelt de EP als één geheel, zonder dat de afzonderlijke nummers te veel hetzelfde klinken.
Om te horen hoe
iemand die de band al langer volgt hiernaar kijkt, sprak ik met Joni, een grote
fan van Changing Tides. Hij herkent de ontwikkeling die ik hoor en ziet vooral
een grotere variatie ten opzichte van het oudere werk:
“Changing Tides
levert weer een keiharde plaat af. De band heeft nog altijd hun brute geluid,
maar klinkt een stuk afwisselender dan op hun eerdere albums.
Wat in mijn
optiek vooral anders is, is de grotere afwisseling. Het oude werk draaide
vooral om ongeremde agressie, terwijl deze nummers slimmer in elkaar zitten. Er
is meer ruimte voor opbouw, strakke ritmes en melodieuze solo’s. Daarnaast zijn
de breakdowns harder: de trage, zware breakdowns zijn nog intenser en beter
getimed dan voorheen.
Al met al is het
een supervette release met wat nieuwe invloeden, maar wel met het oude
karakter.”
