Stonehenge in Steenwijk is en blijft het gezelligste festival van de Nederlandse Metalscene. Hoewel organisator Marc vorig jaar in een interview met ons nog zei dat ze niet groter wilden, zijn er voor de editie van dit jaar toch 200 kaarten meer verkocht, omdat ze in overleg met de gemeente Steenwijk tóch een klein beetje konden uitbreiden. Die uitbreiding zorgt ervoor dat de podia dit jaar op een andere plek staan, en naast elkaar staan. Die nieuwe opstelling is absoluut een verbetering. Niet alleen omdat je nu achterin, bij de festivalmarkt, iets meer ruimte hebt om (in het gras) te kunnen zitten, maar ook omdat je op dat deel van het terrein elkaar ook daadwerkelijk kan verstaan zónder te hoeven schreeuwen. Stonehenge is een super leuk festival, maar met vanaf 10.00u 's ochtends ongeveer elk halfuur een andere band, wel heel intens. Deze nieuwe opstelling maakt dat er iets meer rust is op het terrein en dat is wat ons betreft een verbetering aan een al heel goed georganiseerd festival.
Meer foto's zien? Check de gallery! (Klik hier)
Onder aan deze post vind je vast een kleine selectie.
Zoals elk jaar staan er ook dit jaar op Stonehenge weer voldoende Nederlandse acts. In totaal zelfs 11 van de 24,. dus bijna de helft. Naast bands die hun sporen al lang en breed verdiend hebben in de metalscene, zoals God Dethroned en Severe Torture, staan er ook wat nieuwere namen op het programma. De Friese oldschool deathmetal band Deadspeak bijvoorbeeld, en de groovy deathmetalband Bloid, waarvan de frontman hier op het terrein ook vooral bekend is als organisator van Herrie Metalfest.
Novelization
Natuurlijk is de winnaar van de Wacken Metal Battle van dit jaar, Novelization, de opener. Met hun atmosferische black en death wisten zij de jury van de Wacken Metal Battle te overtuigen, en speelden daardoor afgelopen week ook op de Holy Grounds van Wacken Open Air. Als opener om 10u 's ochtends staat er nog niet zoveel publiek als 's avonds, maar daar heeft Novelization geen last van. Alsof ze nooit iets anders gedaan hebben, zetten ze een sterke show neer met ruimte voor solo's en interactie met het publiek. De band bracht een dag voor Stonehenge hun nieuwste track Living in Hell uit, die natuurlijk ten gehore werd gebracht. Ook Sacrifice, de enige andere single die we eerder van de band hoorden, stond in de setlist. Het is wat lastig inkomen in zo'n show als je nog weinig muziek van de band kent, maar gezien de hoofden van het publiek die voorzicht op en neer begonnen te bewegen, sloeg het wel aan.
Bloid
Tijd voor Bloid. Deze west-Friese band vond het zelf om 10.30 's ochtends ook vroeg. En met de woorden 'wij hebben nog nooit zo vroeg ergens moeten spelen, we hebben croissantjes voor jullie meegebracht want we maken ons zorgen om jullie gezondheid' gooit frontman Mike een hoop (verpakte) croissantjes het publiek in. Tja, de liefde voor de man, of muziek in dit geval, gaat misschien ook wel door de maag. Niet dat die omkoperij nodig is; met zulke blije gasten als de mannen van Bloid, wat in schril contrast staat met de tering herrie die ze maken, wordt het sowieso feest. Dit is een band die zichzelf niet heel serieus neemt (kijk maar naar hun artwork) maar de muziek des te meer. Ook hier weer een strakke set, maar wel met de ene na de andere grap tussendoor. Natuurlijk wordt er nog even een comment geplaats over het weer. Want ja, waarom dragen we eigenlijk allemaal zwart (op de gitarist na)? Dat zal wel iets met de Idiocracy te maken hebbben...
Braincasket
Van de ene fun-band gaan we door naar de volgende (ja het is hard werken, muziekliefhebber zijn) met Braincasket. Met titels als 'Decapitation Wound Fuck' en 'Meat Hump Massacre' vraag je je af wat er in de hoofden van deze mannen om gaat. De extreme metalband uit Heereveen bestaat inmiddels ook alweer 25 jaar. In tegenstelling tot Stoma mixt Braincasket iets meer deathmetal in hun tracks, maar de toevoeging van de extra vocals en de retesnelle blastbeats weten we in ieder geval zeker dat de buren nu wakker zijn. Het publiek heeft echter nog wat meer bier nodig, of heeft last van de hitte, want ondanks meerdere keren de oproep 'er mag gedanst worden' blijven de Nederlanders nog angstvallig sitl staan. Je hebt overigens wel ballen als je 's ochtends om 11 uur in de mic roept 'wie heeft er zin om te fistfucken'. Daar kan natuurlijk maar één nummer op volgen. De laatste single van de band, Split My Fist With Your Cunt, is inmiddels alweer meer dan een jaar uit. Dat betekent niet dat de band stil zit; sterker nog, ze gaan in November op tour door Japan samen met bevriende grindband Stoma. Daar bovenop zijn ze bezig met nieuwe muziek, en brengen speciaal voor Stonehenge vier nieuwe tracks mee. Feest!
Deadspeak
Tijd voor iets minder intense metal met de oldschool deathmetal mannen van Deadspeak. Waar Braincasket net met vijf man op het podium stond, doet Deadspeak dat met drie. Die twee man minder hoor je absoluut niet terug in het geluid; Deadspeak weet ook met drie man de wall of sound neer te zetten die we op debuut album Plagues of Sulfur Bound hoorden. Deze jonge band heeft inmiddels al mooie shows op hun naam staan, maar geven aan op het podium toch super blij en vereerd te zijn dat ze op hetzelfde festival als deathmetal legendes Asphyx mogen staan. Wat dat betreft is zo'n festival ook een beetje een full-circle moment, want dit is ongetwijfeld ook de gedachte die door de hoofden van Novelization is gegaan. Hoe tof is het om op het festival te staan waar je zelf als bezoeker naar toe gaat? Deze band is wellicht iets bekender onder het aanwezige publiek, want we zien om ons heen de nekspieren steeds meer opgewarmd worden. De titeltrack van hun debuut album Plagues of Sulfur Bound biedt natuurlijk meer dan voldoende lompe groove om lekker op te bewegen. De band sluit hun set af met Parrallel Existence en met een duistere lage grunt vormt deze track de perfect overgang naar de volgende band.
Ceremony
Om het plaatje van blackened deathmetal band compleet te maken staat Ceremony in vol ornaat én met corpsepaint op het podium. Dat het inmiddels ruim meer dan 25 graden is maakt voor de performance van de band niet uit - de corpsepaint van de vocalist echter overleefde het niet langer dan de intro track. Misschien dat de smeltende corpsepaint nog wel imposanter is. Ceremony bestaat al sinds 1993, maar is nog steeds actief en brachten vorig jaar hun album Solitary Bleed uit, die overal heel goed werd ontvangen. Met een sound die neigt naar Behemoth, en waar ook het gebruik van een backingtrack niet wordt geschuwd, staat hier een show die van top tot teen klopt. Helaas voor de band duurt het even voor het geluid goed is - en die problemen met het geluid zullen de rest van het festival aanhouden. En terwijl wij aan het genieten zijn van Via Dolorosa en Only our Blood, weet de band ons nog meer te verassen door een, voor de gelegenheid ook in corpsepaint en gothic outfit gehulde Linn Liv (Everything Decays) op het podium te vragen om live mee te doen met de titel track Solitary Bleed. Als een soort wicked Harley Quinn windt ze het publiek om haar vinger met zowel haar cleans als haar sterke grunts. Dat, en de performance en het geluid van de band maakt dat het optreden van Ceremony misschien wel mijn favoriet van de dag is. Het epische Rites of Sacrifice is dan ook een meer dan welkome afsluiting van een epische set.
Caedere
Er staat nog meer old-school Nederlandse deathmetal op het programma vandaag. De band die nog net hoort bij de eerste golf Nederlandse deathmetal bands bestaat ook al 30 jaar, en weet nog steeds overtuigende shows neer te zetten. Caedere zit wat meer aan de technische kant van het deathmetal genre, maar weet ook met groovy riffs mensen in beweging te brengen. De band heeft vorig jaar de single Aimless Existence uitgebracht, maar verder wordt er vooral een verzameling classics. Divine Power of Kings bijvoorbeeld, waarin de band laat zien dat trage breakdowns zeker niet alleen bij de metalcore scene horen. En over snelle technische tracks gesproken; er komen een aantal tracks van Mass Emission naar voren, onder andere Rotten To the Core, waarop het publiek zich zelfs voorzichtig aan een circlepitje waagt. Aimless Existence blijkt overigens een voorproefje geweest te zijn voor een nieuwe plaat, die even tussen neus en lippen vanaf het podium wordt aangekondigt. Stay tuned, dus!
Dauthuz
Over nieuwe platen gesproken; Dauthuz lanceert hun laatste album 'De Bleeke Dood' vandaag op Stonehenge. Het album staat (nog) niet op Spotify, maar is vanaf Stonehenge al wel fysiek bij de band te verkrijgen. Dauthuz is een band die veel tegenslag heeft gehad, maar inmiddels met een nieuwe plaat en een aantal toffe optredens op de planning wel weer helemaal terug. Gitarist Dennis is een bekende verschijning in de Nederlandse deathmetal scene, en het verbaast mij dan ook niet dat het aardig druk is voor het podium als Dauthuz begint. Het publiek is opgewarmd, de nekspieren zijn los, en mensen hebben zin om los te gaan. De band is duidelijk heel blij dat ze na een vervelende periode hier op het podium staan, want iedereen staat met een big smile op het podium. Die glimlach verdwijnt even op het moment dat vocalist Mike aandacht vraagt voor een man achter de schermen; ex-drummer Bas. Hoewel hij wel de nieuwe plaat heeft ingespeeld heeft hij prive behoolijk wat doorgemaakt, en het siert de band hem op het podium de erkenning en liefde te laten zien die hij verdient. Van het nieuwe album The Pale Death worden stiekem vast de tracks Worms en Morbid Delight gespeeld - tijd om die nieuwe plaat aan te schaffen dus.
Rectal Smegma
Tja. En dan is het tijd voor feest. Een gitarist in een een knalroze pakje en een bassist op blote voeten, met maar één ding in mind; party machen! Rectal Smegma is ook weer zo'n band waarbij je eigenlijk niet stil kan blijven staan. Dat doen we dus ook niet, en niet alleen omdat er inmiddels een aantal strandballen in het publiek zijn gegooid. Met de ene na de andere circlepit, aangestoken door het hilarische enthousiasme van de band op het podium, is het feest nu toch echt losgebarsten. Waarom de vocalist dacht dat het nodig was om met deze temperaturen een vest op het podium te dragen weet hij zelf na het tweede nummer ook niet meer, waarna wij in het publiek de kans krijgen om Waar is Waldo te spelen op zijn getatoeerde lichaam (honestly wouldn't be surprised als er daadwerkelijk ergens een Waldo verstopt is). Ik ken de band niet goed genoeg om te weten welke tracks er in hun setlist zaten - maar dat maakt bij Rectal Smegma ook niet heel veel uit. Het is een party band, en wat ze ook doen, het is leuk, het gaat hard, en wij gaan los.