De zomer is nog nauwelijks begonnen, maar de festivalseizoen is al in volle gang. Into the Grave is een van de weinige metalfestival in Nederland waar grote internationale namen worden geboekt. Met een bijzonder locatie midden in stad Leeuwarden, recht voor de skeve toren, is Into The Grave al jaren een begrip in de Nederlandse metalscene, en daarbuiten. Dit jaar staat de skeve toren in de steigers en is er storm voorspeld voor vandaag, maar dat mag de pret niet drukken. Nicky en Leroy gingen er op uit om verslag te doen van de vrijdag, Jurre en Raaf waren zaterdag en zondag nog aanwezig voor de rest van het festival.
Check vast een deel van de foto's onderaan deze post, en bekijk de rest van de foto's in onze foto gallery. Hou de socials in de gaten voor meer content van Into the Grave!
Hoewel er storm is voorspeld, is het zonnig als we aankomen. Fimbul Winter, een melodic death band uit Zweden trapt het festival af op de mainstage. Het is nog rustig op het terein, maar de muziek is tof, de band heeft er zin in en er komen hoe langer hoe meer mensen met een drankje zich vermaken voor het podium.
Dat de Friezen nog even wakker moeten worden, ook al is het inmiddels half vier, blijkt ook tijdens Inhuman Nature. Deze hardcore/thrash band uit de UK is klaar voor een feestje, en zet alles op alles op het publiek aan het dansen te krijgen. Behalve wat headbangers vooraan de barrier wil het publiek nog niet echt, maar aan de band ligt het zeker niet. De hardcore invloeden zijn duidelijk aanwezig en de bassist weet hoe hij een show neer moet zetten; deze man heeft geen sportschool nodig na zo’n set. De stage performance van deze band kan menig band nog was van leren.
Terwijl het nog steeds lekker weer is, gaan wij weer terug naar de mainstage voor de moderne Franse metalband Revnoir. Met een moderne sound en knappe mannen op het podium sluit het wellicht wat minder goed aan bij het oudere metalpubliek van Into the Grave - maar dat maakt een metalfestival wat mij betreft juist leuk. Afwisseling. Verassende bands horen die je anders waarschijnlijk niet zou luisteren. Ook hier geen gebrek aan energie op het podium overigens. Langzaamaan begint er ook wat meer bier door de aderen van het publiek te stromen, en er ontstaat een voorzichtige moshpit.
Over verassingen gesproken trouwens, Predatory Void was wat mij betreft de verassing van het festival. Ik kende de Vlaamse band alleen van naam, en had er wellicht wel eens iets van gehoord, maar had de band in ieder geval nog niet live gezien. Met een ijzingwekkende schreeuw van de zangeres, die vooral grunt, start een indrukwekkende show waar ik vooral verrast ben door het feit dat het plaatje van de band totaal niet klopt met de muziek die ze maken. Het contrast tussen het soort muziek wat deze band maakt, en hoe zij eruit zien, is groot. Het lijkt wel alsof je naar een middelbare school project aan het kijken bent; niets verklapt aan het uiterlijk van deze band dat er een keiharde blackened doom band op het podium staat.
Inmiddels vind het publiek toch ook dat het tijd wordt voor feest. Gelukkig heeft Self Deception vandaag maar één missie; zoveel mogelijk mensen aan het dansen brengen. Er ontstaat een gebroederlijke sfeer waarin in plaats van een pit, zo’n dertig man arm in arm staat te hossen, om vervolgens natuurlijk wel weer uit elkaar te breken in een pit. Ook de eerste crowdsurfers van de dag komen tijdens Self Deception voorbij. Respect voor het feit dat de vocalist een verhaal vertelt over een vriend van hem die overleden is, en benadrukt dat het belangrijk is, met name voor mannen, om te praten over hun emoties. Hij moedigt het publiek aan om te praten, maar vooral om te luisteren als iemand het nodig heeft. Die boodschap kunnen we alleen maar toejuichen.
In de tweede helft van de vrijdag komen de oldschool liefhebbers meer aan hun trekken. De Nederlandse heavymetal band Picture bestaat inmiddels 47 jaar, en speelt nog steeds shows alsof ze nooit anders zouden willen. Ik zei dit eerder al in mijn review van Black Rabbit fest vorig jaar, maar ik hoop dat ik ooit zo oud mag worden als deze mannen; wat een voorbeeld. Nog steeds dezelfde energie, riffs, en stage performance als twintig jaar geleden. Het aanwezig publiek gaat dan ook goed mee, en is duidelijk fan aan de hoeveel nummers die meegezongen kunnen worden. 
Van de ene Nederlands band in de andere, Vandenberg speelt direct hierna op de mainstage. De Nederlandse Adrian Vandenberg is een legend in binnen- en buitenland. De laatste keer dat hij op Into the Grave stond was met Vandenbergs Moonkings, dit keer is hij terug met Vandenberg. Ze spelen een set met een aantal oude Vandenberg songs, maar ook een aantal Whitesnake tracks komen aan bod. Wat mooi is aan de Nederlandse scene, is hoe kneuterig het eigenlijk is. Adrian pakt halverwege de set de mic om te vertellen over het feit dat vroeger op dit terein een paardenmarkt gehouden werd. Hij weet dit, omdat hij vroeger op vakantie ging naar Friesland, en daar een suikerbrood verslaving aan heeft overgehouden. Dat zijn toch de mooie anekdotes :-)
Raised by Owls kondigt zichzelf op de kleine stage aan met de tekst, ‘We are Cradle of Filth’ om vervolgens een humoristische keiharde set neer te zetten, waarbij niemand kan blijven stil staan. Waar ik vanmiddag dacht dat Self Deception de party band van de dag zou zijn moet ik nu toch mijn mening aanpassen; wat is dit leuk!
Voor de mensen die Raised by Owls nog niet kennen heeft de band twee mascottes en een gameshow bedacht. Eerst komt er een man in een roze opblaaspak met twee dubbele dildo’s op het podium, vervolgens een man in een oranje gevangene outfit met een leren masker. De gameshow, over drie rondes, krijgt iedereen aan het headbangen, moshen en crowdsurfen; de bewaking heeft wel wat te doen deze set. Al is het maar zorgen dat de mascottes ook weer veilig uit de podium stellage komen. De band heeft duidelijk ook huiswerk gedaan; de wall of death wordt ingedeeld op ‘fans van de Jumbo en fans van de Lidl’. Humor ten top.
Helaas voor ons begint het tijdens Lacuna Coil nu toch echt te regenen. Gelukkig voor ons, duurt deze bui maar twee nummers, en kunnen we daarna weer volop genieten van de Italiaanse gothic band. De band speelt nummers van hun meest recente plaat Sleepless Empire, maar natuurlijk komen ook de classics van Comalies aan bod. Blijft toch leuk, met z’n allen Our Truth schreeuwen. En hoewel de band ook inmiddels wat ouder is, het is nog net zo goed als tien jaar geleden.
Conan sluit het festival vandaag af op de kleine stage. Met slechts drie man op het podium zet de band een heavy stoner/doom sound neer. Ook hier weer de bassist die de show steelt met zijn stage moves.
