De Amsterdamse progressive metalband Demichron zette zichzelf eind 2024 in mijn spotlights met de release van de track "Bleed". Sinds Textures en Cilice was er op dat moment nog niet een Nederlandse band met deze intensiteit en kwaliteit, dus ik was natuurlijk meteen getriggerd. Wie is deze band? Het duurde echter nog even voor er weer nieuwe muziek uit kwam, en nog langer voordat ik een van de oprichters van de band daadwerkelijk sprak tijdens een gig van een andere band. Nu, sinds 5 juni, ligt er dan eindelijk een debuut album, "Merge Conflict". Ik kon dan ook niet wachten op erin te duiken.
Demichron is, zoals ik al noemde, een progressive metalband in een vergelijkbare stijl als Textures, en internationaler: Periphery en Haken. Ingewikkelde maatwisselingen, djenty grooves, grunts afgewisseld met cleans, en vooral heel interessante gitaar en bassriffs. Demichron mixt dat tot een eigen sound, met een verassend hoge kwaliteit voor een DIY productie. Het hele plaatje klopt; van visuals tot logo, over alles lijkt te zijn nagedacht. Deze debuutplaat heeft misschien lang geduurd, maar de band heeft ook echt de tijd genomen om iets goeds neer te zetten.
Merge Conflict opent met een intro track, die live ook als intro voor de set wordt gespeeld. Het is een lekker opwarmer voor wat komen gaat. Dik, nasty gitaar geluid, en een Meshuggah achtige kwaliteit in grunts en intensiteit. Taken by the Tide is een goede introductie voor wie de band nog niet kent en houdt van wat hardere, technische prog. Deze track laat ook zien dat Demichron van meer markten thuis is, want direct na de eerste verse volgt een passage die haast grungy aanvoelt, om halverwege uit te breken in een polytrhytmic stukje gitaar viruositeit.
Dat de band ook inspiratie haalt uit bands als Haken, en dat vocalist Jeoffrey naast de heavy grunts ook de cleans beheerst, komt bijvoorbeeld in Endless Need goed naar voren. De paar keer dat ik de band live heb mogen zien hebben ze bewezen die ook zeker live waar te kunnen maken. Ook in Endless Need weer ruimte voor een break van de heaviness - een atmosferische break dit keer, die uitbouwt naar een groovy riff ondersteunt door de bass. Het is zeker niet alleen de gitaar die een hoog skill evel heeft in deze band, en de mix is zo goed in balans dat je al die individuele partijen ook goed uit elkaar kan houden. Dat lukt wel pas bij een keer of vijf, zes, luisteren. Want elke keer dat je deze tracks luistert haal je er weer nieuwe riffs, accenten en intricacies uit.
Paradigm is denk ik een van mijn favoriete tracks van het album. Dat komt door de polyrhytmische groove die logisch genoeg is om lekker te flowen, maar interessant genoeg om toch elke keer weer te verrassen. Sommige prog bands klinken alsof ze moeilijk doen om het moeilijk doen - Demichron schrijft in de eerste plaats lekkere riffs, die toevallig net even iets technischer en ingewikkelder zijn dan je standaard dosis metal. Ook in chord progressie trouwens. Waar dat in bijvoorbeeld in Alice in Chains behoorlijk jarring kan voelen, voelt het hier volkomen logisch, als je er even over na hebt kunnen denken. Het helpt natuurlijk dat de bass een hoofdrol speelt in deze track, en het feit dat er staccato clean spoken word vocals overheen vallen maakt het plaatje, en overigens ook de diversiteit, compleet.
Dat de band naast uit de progressieve metal ook invloeden meeneemt uit de metalcore scene blijkt het best uit de track Heath Death, waarschijnlijk de hardste track op het album. Naast diepe grunts hier ook harsch vocals en een meeslepend chorus. Iets minder technisch, iets meer straight forward, en daarmee een brug naar de core-kids die misschien ook open staan voor wat anders.
Merge Conflict sluit overigens af met de track Fragments, wat een fitting titel is voor de 7 minuten lange prog epic, die de echte liefhebbers van het genre aan het einde beloond en de nieuwe liefhebbers wellicht inmiddels heeft warm gemaakt voor het genre. Het tempo ligt weer wat lager op deze track, en halverwege is de hoofdrol voor een Tool-inspired riff en hoge Tool-inspired cleans. Ik ben zelf alleen nooit zo'n fan van fade-outs; ik snap dat je deze epische track op een manier moet afsluiten, maar ik had zelf liever gewoon een einde gehoord.
Merge Conflict is een sterk debuut album, van een band die eigenlijk nog weinig van zich heeft laten horen. Om dan met zo'n sterke productie met zulke sterke tracks te komen is bijzonder verrassend, en maakt nieuwsgierig naar wat deze band de komende jaren nog meer in petto heeft. Als dit het startpunt is, dan is het eindpunt zeker de internationale festivals.
