Death Möth is een van de vele deathmetal bands uit het Noorden van Nederland, en timmert sinds 2023 aan de weg. Toen kwam naast debuut single Mammoth de track Written in Blood uit, die zich inmiddels wel een beetje heeft ontpopt tot cult classic. Bijna drie jaar later en een drum wisseling later kwam daar in Maart dit jaar dan toch eindelijk de debuut EP van Death Möth, Amongst the Rotten.
Je debuut EP beginnen met een demonische schreeuw is een balsy keuze en laat zien dat deze band niet bang is om van zich te laten horen. Death Möth heeft zich in de afgelopen twee jaar ontwikkeld tot een oldschool deathmetal band zonder al te veel poespas, maar gewoon lomp, zwaar en waar nodig met de juiste dosis humor. De kracht zit hem hierin echt in de no-nonsense aanpak; de nummers zijn bewust niet onnodig ingewikkeld gemaakt. Dat hoort ook gewoon echt bij dit genre en het klinkt precies om die reden zo lekker. Niet te moeilijk, maar gewoon een effectieve, keiharde groove. In Blood Runs Cold zit naast de verwachtte headbang riffs bijvoorbeeld een soort blije up-beat riff waar ik in mijn hoofd meteen allemaal 60+ ers op zie aerobicen. Vast niet wat de band voor ogen heeft met deze track, maar het werkt wel aanstekelijk.
Qua productie is de band er ook weer een stapje op vooruit gegaan ten opzichte van de vorige singles. De gelaagde grunts komen op deze plaat ook echt goed tot hun recht. Van vocalist Tjeerd weet ik dat hij live die ultra lage grunts goed kan vertegenwoordigen, maar op de plaat worden deze aangevuld met een tweede laag, wat het net even iets meer dimensie geeft. Die vocale kracht trekt de nummers direct naar een hoger niveau.
Necrosis gaat een stap verder dan we tot nu toe van Death Möth gewend waren, met net iets technischere riffjes, maar nog steeds is het simpelweg keihard beuken. Met Choking to Death keert de band weer een beetje terug naar hun hit Written in Blood. Het Choking to Death schreeuwt lekker mee, maar die smerige lage riff die daarna volgt is wel heel, heel lekker. Dit wordt sowieso een nieuwe crowd-pleaser.
Death Möth gaat nóg een stapje verder overigens met Brutality Resolved. Die mainriff is gewoon nasty en de up-tempo blastbeat zorgen sowieso voor een moshpit op deze track. Dat de band van meerdere markten thuis is blijkt als de track halverwege uitbreekt in een mid-tempo groove, bijna een beetje hardcore.
De laatste track van deze debuut plaat is R.I.N. (Rotting Into Nothingness). Deze track was vorig jaar al uitgekomen als single, maar ik snap helemaal dat ze hem op deze debuut EP hebben gegooid. Het sluit qua muziek namelijk naadloos aan op Brutality Resolved en Necrosis en vormt zo de perfecte afsluiter van een heerlijk lompe plaat.
Kortom. Lekker plaatje van Death Möth. Niet te moeilijk, lekker beuken, lekker schreeuwen. Zeker een plaat voor de oldschool lompe deathmetal liefhebbers.
Wij hadden een hele tijd terug een interview met de band. Die kan je hier terugkijken!
