De extreme deathmetal band Severe Torture stond aan het begin van de Nederlandse deathmetal scene, maar is nog steeds very much alive and kicking. Met shows op grote festivals en mogelijk zelfs nieuw werk is deze band nog lang niet klaar. Check het interview op Youtube, of lees de verkorte versie op de site.
Hoe was Stonehenge 2026?
Het was lekker. Het was een korte show omdat we een half uur de tijd hadden, maar we hadden onszelf voorgenomen om ontzettend te vlammen en volgens mij hebben we dat ook wel gedaan. We konden lekker losgaan en het voelde bijna als een thuisshow. Het geluid was ook goed en het hele publiek stond vanaf het begin aan toen we speelden.
We hebben eigenlijk altijd onze eigen geluidsman bij ons op het festival, en dat is wel heel fijn. Zo iemand werkt voor je en snapt precies wat je nodig hebt om de juiste toon neer te zetten voor het volk. Bij sommige andere bands oogt dat toch wat wiebeliger, maar bij ons is dat echt top. Het valt ook niet mee voor een geluidsman om een band die hij nog niet goed kent – zeker zo'n band als wij, wat toch wel echte herrie is – in één keer goed neer te zetten, dus dat is echt een kunst.
Jullie stonden dit jaar ook op Into the Grave en Hellfest. Hoe is het om op zulke grote festivals te mogen spelen?
Dat blijft bizar. Wij zijn in de kern een extreme metalband, en misschien inmiddels wat minder extreem dan vroeger, maar het is niet vanzelfsprekend dat je geboekt wordt voor dat soort festivals. Zeker niet voor een groot festival als Hellfest. We hebben dat al een paar jaar geprobeerd; zo'n tien jaar geleden hebben we er ook gespeeld. Maar Hellfest richt zich steeds meer op wat toegankelijkere acts, dus toen we dit jaar opnieuw gevraagd werden om te spelen, was dat echt een fantastisch gevoel.
Het blijft bizar om op zo'n festival te staan als onze band. Je zit daar gewoon te eten aan de tafel naast Fred Durst en Dave Mustaine, en dan zit je daar een beetje bij van: hier stond ik vroeger met bewondering naar te kijken, en nu mag je er zelf ook spelen. De tent waar wij speelden trok ook iets van 10.000 man, dus dat is een veel. Het is echt een unieke ervaring om dat mee te maken, net als bij Into the Grave of South of Heaven. Je hoopt altijd dat het publiek het vet vindt, en we hebben dit jaar enorm veel geluk gehad dat het overal storm liep en de mensen ons met open armen ontvingen.
Zijn dit soort relatief kleinere festivals dan wat makkelijker of minder spannend om te spelen?
Spanning hebben we eigenlijk altijd wel ergens. Maar we zijn inmiddels zo goed op elkaar ingespeeld dat we veel vertrouwen hebben in wat we kunnen en wat we neerzetten. Ik vind Stonehenge ergens juist spannender, omdat je echt voor je eigen publiek staat. Als we het hier niet goed zouden doen, dan moeten we echt even bij onszelf te rade gaan. Op een groot buitenlands festival is het misschien minder spannend omdat er heel veel mensen staan die je nog nooit gezien hebben, maar het voelt heel dichtbij wanneer je voor je eigen achterban speelt.
Hoe kies je een setlist voor zo'n festival met zo'n gigantische lijst aan nummers?
Het kiezen van een setlist is gewoon ontzettend lastig. We weten dat heel veel van onze fans het liefst zo veel mogelijk nummers van de oude platen willen horen. Wij spelen zelf het liefst de nummers die we heel vet vinden, die we het fijnst vinden om te spelen en waar we met de meeste overtuiging kunnen neerzetten. Je kunt het daardoor nooit goed doen voor iedereen.
In eerste instantie hadden we het idee om vandaag een mix te pakken van nummers uit de hele periode waarin we hebben gespeeld. Naarmate we meer platen uitbrengen, wordt het alleen maar lastiger om een setlist te kiezen. Gelukkig zitten we redelijk op één lijn met elkaar, maar niet iedereen is altijd even tevreden over de gekozen setlist. Het is veel makkelijker om te beginnen als jonge band, want dan heb je maar een paar nummers en dat is dan alles wat je kunt spelen. Als je nu 45 minuten moet vullen, moet je echt gaan graven in een enorme bak.
Heb je een favoriet nummer om live te spelen?
We hebben één nummer dat we al sinds de dag dat we het schreven als opener gebruiken, op vandaag na dan, en dat is Endless Train of Cadavers. Dat spelen we al sinds 2005 bijna in iedere show om mee te beginnen, en dat is wel echt een fijn nummer om te spelen. Dat wil niet zeggen dat het per se ieders ultieme favoriet is, maar het loopt gewoon lekker en we kunnen er meteen goed mee losbranden.
Wat is er in de afgelopen dertig jaar veranderd in de metalscene?
Dat is natuurlijk een open deur voor de hele muziekindustrie. Wij hadden het geluk dat toen we ons debuutalbum Feasting on Blood uitbrachten, er nog volop cd's werden verkocht. We hebben er destijds best veel van verkocht voor een band van ons kaliber. Bij onze tweede plaat (Misanthropic Carnage) merkte je al dat het wat minder werd, en bij de derde plaat lag de hele fysieke markt voor cd's en lp's echt op zijn gat. Dat merk je nu nog steeds als muzikant.
De manier van muziek consumeren is totaal veranderd. Aan de ene kant is het beginnen van een band makkelijker geworden en zijn er daardoor ontelbaar veel meer metalbands op dit moment, waarmee je allemaal moet concurreren. Wij hebben het geluk dat we een soort legacy hebben en ons plekje al lang geleden hebben veroverd, maar voor een nieuwe band is het echt ontzettend lastig.
Zijn er Nederlandse bands waar je zelf nu ook nog naar luistert?
Ja, maar dat is allemaal wel een beetje het oudere werk, en dat is eigenlijk best slecht omdat ik ook hoop dat jonge mensen naar ons luisteren. Ik luister nog veel naar de plaat van Pyaemia, de debuutplaat van Disavowed, en sowieso de eerste drie of vier platen van God Dethroned. Vroeger luisterde ik ook veel naar Gorefest. Ik merk wel dat ik minder naar de nieuwere bands luister, maar dat ligt meer aan mijzelf en hoe ik tegenwoordig muziek consumeer dan aan die bands.
Stel dat jullie op het podium van instrument zouden wisselen, met wie zou het de grootste chaos worden?
Drummen kan ik echt niet, dus als ik achter het drumstel zou gaan zitten, wordt het echt helemaal niks en is het na vijf minuten totale chaos. Gitaar spelen doe ik al vanaf het begin van de band, dus als er dan iets van een nummer toonbaar gemaakt moet worden, dan lukt dat met gitaar nog wel enigszins.
Daarnaast zijn we ontzettend blij met onze drummer Damian, die sinds 2018 in de band zit. Dat was echt een schot in de roos. Met Damien hebben we iemand in huis die een stuk jonger is, meer energie heeft en ons weer vol gas laat geven.
Gaat er binnenkort ook weer nieuwe muziek aankomen?
Zeker weten. Normaal gesproken schrijven Marvin en ik ongeveer vijftig procent van de muziek per persoon. Ik heb in principe bijna een hele plaat klaar liggen, alleen ben ik zelf nog niet honderd procent happy en heb ik het nog niet laten horen aan de rest van de band. Ik hoop het binnen nu en een paar weken te gaan delen. Ik ben een perfectionist; we hebben inmiddels een aantal platen uitgebracht, maar de eerste plaat waar ik honderd procent tevreden over ben, die moet eigenlijk nog komen.
Zit er een verschil in de muziek die jullie dertig jaar geleden maakten en nu?
Vroeger waren we al lang blij dat we bij wijze van spreken drie of vier riffs aan elkaar konden plakken. Nu denken we veel meer na over structuur en afwisseling in de nummers. Je wordt wat oudere muzikant en gaat wat verstandiger schrijven, hoewel juist die onbezonnenheid van de eerste twee platen de mensen destijds zo aansprak. Alleen kunnen we dat op die manier niet meer kopiëren, omdat we ons als muzikanten hebben ontwikkeld. We denken nu beter na over de opbouw, ook al proberen we met het schrijven wel de extremen op te zoeken.
Hebben jullie een guilty pleasure die jullie in de bus draaien op weg naar een gig?
Dennis, onze zanger, is de meest conservatieve luisteraar en draait alleen maar oude shit; die zit meestal achterin de bus omdat hij niet vrolijk wordt van wat er voren gedraaid wordt. Damian luistert wat modernere bands, en ik houd het ook hoofdzakelijk bij death metal van een aantal jaar geleden. Thijs en Marvin hebben de breedste muzieksmaak. Thijs rijdt meestal en bepaalt de muziek; we hebben niet echt een typische guilty pleasure, maar er wordt veel geluisterd naar bands als Amon Amarth of Primordial, en Marvin luistert daarnaast ook veel naar hardcore.
Waar kijkt Severe Torture de komende periode nog naar uit?
We hebben voor dit jaar nog maar twee shows op de planning staan. De eerste volgende show is een festival in Servië, wat onze allereerste keer daar is, dus daar kijken we erg naar uit. En daarna staan we – hoe gek het ook klinkt – voor het eerst op Eindhoven Metal Meeting. We zouden daar al eens eerder spelen, maar toen ging die show helaas niet door vanwege de coronapandemie. Nu kunnen we dat na heel veel jaren eindelijk inhalen, dus daar zijn we ontzettend blij mee.
