Terwijl we inmiddels langzaam richting de herfst gaan, kijken we nog even terug naar de veel te hete zomer van 2026. Tijdens Jera on Air spraken we daar met de Nederlandse hardcore band Curselifter over hun optreden, de hardcore scene, en de boodschap die zij als band willen uitdragen. Lees hieronder de verkorte versie van het interview, of check de volledige video op YouTube.
Hoe is het met jullie?
"Ik kan wel beginnen, want ik ben net vier dagen heel ziek geweest. Ik kon zelfs geen water binnenhouden, dus het was echt de vraag of we hier zouden staan. Ik ben gisteren ook nog thuisgebleven met heel veel pijn. Maar volgens mij hebben we net een best wel goeie set gespeeld en er ook echt van kunnen genieten. Ik ben op dit moment heel opgelucht, heel trots en heel blij. We gaan het vandaag even heel rustig aan doen en we gaan het zien; ik heb net wat kunnen eten en dat blijft voor zover binnen, dus fingers crossed.
Ik denk dat we dat gevoel allemaal delen. We zijn heel blij en trots dat dit allemaal gelukt is, ondanks een zieke drummer met koorts van rond de 38 graden. Het was vanaf het begin meteen aan, en mensen deden zelfs rare dingen, dus dat was heel vet."
Jullie zijn sinds jullie debuut echt heel hard gegroeid. Hoe komt dat?
"We zeggen het wel vaker en hebben dit vooral te danken aan onze vrienden en de mensen om ons heen. Onze boeker Apostolis is degene die ons het vertrouwen gaf om onze eerste show te spelen, wat meteen in het voorprogramma van Magnitude was. Dat was fantastisch en ontzettend leuk.
Daarnaast hebben we veel mensen om ons heen die onze naam hebben gedropt, waardoor we dit jaar ook op Jera On Air konden staan. We hebben dit dus te danken aan de mensen om ons heen, maar ook aan elkaar. We werken keihard, hebben in ons eerste jaar zo'n twintig shows gespeeld en wilden dit al tijden heel graag. Het is nooit lastig geweest om te bepalen wat we wel of niet doen; het klikt gewoon heel goed, waardoor het nooit voelt alsof het moet."
Zijn jullie echt als band bij elkaar gekomen of waren jullie al een vriendengroep die muziekjes ging maken?
"Laurens en ik kennen elkaar al heel lang. We hebben in een spanne van zo'n vijftien jaar in allerlei bandjes gespeeld. Op een dag belde hij me op met een vet idee, nadat hij Rosa ergens had ontmoet, en zo is het een beetje begonnen. Tias is er later ook bij gekomen, wat ook een oude vriend van Laurens is."
Hoe krijg je het voor elkaar om elke keer voor elke show weer die intensiteit op te wekken? Waar put je dat uit?
"Voor mij staat de muziek voorop. De muziek is hard, dus dan kun je ook hard gaan; dus het is gewoon de knop om en gaan.
Daarnaast krijgen we heel veel energie van het publiek. Bij mij duurt het vaak een paar nummers voordat ik doorheb dat ik er echt ben, maar zodra ik oogcontact maak met iemand die bijvoorbeeld een radslag maakt, denk ik: dit is ook gewoon fucking vet, je hebt gelijk, let's fucking do it. Zelfs als we voor tien man staan proberen we te gaan alsof we voor een enorm festival staan. Die wisselwerking met het publiek is precies wat hardcore zo vet maakt."
Wat maakt dat je die boodschap zo belangrijk vindt?
"Het is een combinatie van dingen, waaronder mijn eigen ervaringen in de scene en de harde muziek, en specifiek de hardcore scene. Als vrouw, non-binair persoon of queer persoon word je soms minder serieus genomen en minder gezien; ik zie helaas nog steeds veel minder vrouwen dan mannen op een podium staan. Daarnaast speelt mee dat mijn vriend ook in een band speelt, die half-Pakistaans is en vaak genoeg racisme meemaakt binnen en buiten de hardcore scene.
We vinden het superbelangrijk om heel duidelijk uit te dragen waar we voor staan. Hardcore is geen plek om andere mensen te discrimineren. Heel simpel gezegd: fuck dat. Als je jezelf beter vindt dan iemand anders, is hardcore niet de plek voor jou.
Heb je wel eens een reactie van een fan gekregen op de muziek die jullie maken? En dan specifiek over de teksten of over de boodschap die jullie uitdragen?
"Af en toe komen vooral vrouwen na de show zeggen hoe goed en mooi ze het vonden, wat mij echt heel veel doet. Vorige zomer mochten we openen voor Bane in Cinetol, en toen was er een man met zijn elfjarige dochter voor wie dit de allereerste show was waar ze ooit naartoe ging. Ze vond het fantastisch om iemand op het podium te zien die eruitzag zoals haar, en daar moest ik bijna van huilen.
Een kleine toevoeging: we hadden een tijdje geleden een show in Duitsland, een heel feministisch, activistisch festival met een supergave insteek. Wij zijn heel expliciet en benoemen exact het gedrag dat moet ophouden en het gedrag dat we willen zien en aanmoedigen. Er kwam toen iemand naar ons toe om te zeggen hoe fijn het is dat we niet in vage termen praten over een soort algemene tegen-discriminatie, maar dat we concreet zeggen: als je iets ziet gebeuren wat niet oké is, moet je er ertussenspringen, helpen, voor anderen opkomen en je stem en macht gebruiken om die plek veiliger te maken. Niet alleen maar roepen dat de plek voor iedereen is en heel veel merch proberen te verkopen, maar echt impact maken."
Voelt het voor jullie ook een beetje als een thuiswedstrijd om hier te spelen?
"Ja, ik denk het wel. We hebben hier gewoon heel veel vrienden, familie en bekende gezichten van mensen uit andere bands die je altijd bij concerten ziet. Het voelt eigenlijk wel echt als een thuiswedstrijd.
Als we de hitte kunnen trotseren, willen we de rest van het festival ook als bezoeker meemaken. Het beste is om en te spelen en te bezoeken."
Wat hoop je dat de mensen hebben meegenomen van jullie set vanochtend?
"Net waar we het al over hadden: als je iets ziet gebeuren wat niet kan op het gebied van seksisme, racisme of transfobie, doe er dan iets aan. We kunnen allemaal ergens tussen springen, iemand aanspreken en mensen opvangen die iets vervelends meemaken; dat zijn de twee belangrijkste dingen die je kunt doen.
En neem vooral mee dat hardcore in Nederland fucking springlevend is, dat er heel veel vette bands zijn om te checken, en dat Jera misschien één keer per jaar is, maar dat de lokale scene het hele jaar door doorloopt."